Magiczna kula Lili

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru mała Lilka dostała od mamy różową, błyszczącą kulę. Była taka piękna, iskrzyła się jak tysiąc małych gwiazdek. Lilka aż podskoczyła z radości i chciała ją otworzyć natychmiast.

Złapała kulę mocno w rączki i spróbowała ją rozdzielić. Ale kula była śliska i wcale nie chciała się otworzyć. Lilka zacisnęła zęby, pociągnęła mocniej – nic. Zrobiło jej się smutno, prawie jakby miała zaraz zapłakać.

Mama usiadła obok i powiedziała cichutko: „Widzisz, Lilko, niektóre niespodzianki otwierają się powoli. Trzeba je pogłaskać, poturlać i posłuchać, co mają do powiedzenia”. Lilka spojrzała na kulę wytarła oczka i wzięła głęboki oddech.

Zaczęła turlać kulę po dywanie – raz w lewo, raz w prawo. Nagle z wnętrza dobył się delikatny dźwięk: „tili-tili-tili”. Lilka uśmiechnęła się i położyła kulkę na poduszce. „Już wiem” szepnęła. „Muszę być spokojna”.

Wzięła kulę w dłonie, zamknęła oczy i obróciła ją powolutku. Zamek sam ustąpił – kula rozchyliła się z cichym „pstryk”. W środku leżała malutka lalka z tęczowymi włosami i puszystym serduszkiem.

Lalka mrugnęła do Lilki i powiedziała: „Jestem Iskierka. Dziękuję, że byłaś cierpliwa. Gdybyś szarpała, mogłybyśmy się nie spotkać”. Lilka przytuliła lalkę i położyła ją obok swojego ulubionego misia.

Tamtego wieczoru Lilka nie bawiła się już lalką – po prostu patrzyły razem w sufit. Iskierka lśniła delikatnie, a Lilka czuła, jak jej serce bije spokojnie i równo. Mama zgasiła światło i szepnęła: „Dobranoc, moja cierpliwa córeczko”.

Lilka zamknęła oczy, a gwiazdy za oknem mrugały do niej jak przyjaciele. Iskierka leżała cieplutko przy jej policzku. W pokoju zrobiło się cicho i sennie. Dobranoc, Lilko. Dobranoc, mała laleczko.