Lokomotywa Lumpek i górka Hyrka

— Bajka do czytania —

W małej stacyjce na skraju lasu mieszkała sobie mała lokomotywa o imieniu Lumpek. Był czerwony i lśniący, ale miał jeden problem – bał się, że nie da rady wjechać na stromą górkę Hyrkę. Wszystkie starsze lokomotywy mówiły, że Hyrka to wyzwanie, ale Lumpek chciał przewieźć wagoniki z zabawkami do miasteczka dzieci.

Pewnego ranka Lumpek dostał ważne zadanie: dostarczyć do miasta skrzynie z pluszakami i klockami. Naprężył silniki, gwizdnął wesoło i ruszył. Ale gdy tylko dojechał do podnóża górki Hyrki, koła zaczęły buksować, a lokomotywa zatrzymała się z westchnieniem.

– Nie dam rady – szepnął smutno Lumpek. – Hyrka jest za stroma. – Spuścił komin i westchnął, a wagoniki zaszeleściły smutno. Wtedy zza zakrętu wyjechała stara lokomotywa Stalowa, która ciągnęła pociąg z węglem.

– Co się stało, mały przyjacielu? – zapytała Stalowa miękko. Lumpek wyjaśnił, że boi się górki. Stalowa uśmiechnęła się kominem i powiedziała: – Każdy kiedyś się bał. Ale możesz poprosić o pomoc – ja podepchnę cię od tyłu.

Razem zaczęły pchać i sapać. Stalowa pchła, a Lumpek ciągnął wagoniki. Górka Hyrka, która przez chwilę była bardzo dumna i stroma, nagle zrobiła się trochę łagodniejsza. – Hmm – mruknęła – lubię, jak ktoś nie rezygnuje. Może was przepuszczę.

Po chwili, z głośnym „czu-czu-czu”, Lumpek i Stalowa wjechały na szczyt. Wagoniki z zabawkami radośnie podskoczyły. – Dziękuję! – zawołał Lumpek do Stalowej. – Bez ciebie nie dałbym rady. A Stalowa odparła: – Czasem jedno serce i dwa silniki potrafią więcej niż jeden wielki parowóz.

Z górki w dół lumpek potoczył się już lekko, a gwizd niósł się po lesie. Dzieci w miasteczku ucieszyły się z zabawek i podziękowały dzielnej lokomotywie. Lumpek wiedział, że najważniejsze nie jest to, żeby być najsilniejszym, ale żeby mieć odwagę poprosić o pomoc.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Lumpek wrócił do swojej stacji. Stalowa stała obok i mrugała światłami. – Dobranoc, przyjacielu – powiedział cicho Lumpek. – Dobranoc – odszumiała Stalowa. I cała stacja zapadła w spokojny, ciepły sen pod gwiazdami.