Lokomotywa Lula i mały wagonik

— Bajka do czytania —

Za górami, za lasami, w małej, przytulnej zajezdni, mieszkała lokomotywa o imieniu Lula. Lula była małą, niebieską lokomotywą, która bardzo lubiła jeździć po torach i głośno gwizdać. Każdego ranka wybierała się w podróż, aby zobaczyć nowe miejsca.

Pewnego słonecznego dnia Lula wybrała się na swoją ulubioną trasę. Jechała przez zielone łąki, gdzie pasły się krowy i skakały króliki. Minęła rzekę, nad którą rosły wysokie wierzby. Słońce świeciło wysoko na niebie, a ptaki śpiewały wesołe piosenki.

Nagle usłyszała cichutkie wołanie: „Pomocy! Pomocy!”. Lula zwolniła i rozejrzała się. Zobaczyła mały, czerwony wagonik stojący na bocznym torze. Miał spuszczoną głowę i wyglądał na bardzo smutnego.

Lula podjechała bliżej. „Dzień dobry, wagoniku! Co się stało? Dlaczego jesteś smutny?” zapytała. „Moje koła się zacięły, a ja tak bardzo chciałem podziwiać widoki z tej trasy. Nie mogę ruszyć ani do przodu, ani do tyłu” odpowiedział cichutko wagonik.

Lula pomyślała chwilę. Była mała, ale miała silny silnik. „Spróbuję ci pomóc” powiedziała. Ostrożnie podeszła tyłem do wagonika i lekko go popchnęła. Najpierw delikatnie, później mocniej – i nagle koła wagonika zaczęły się kręcić z radością!

Wagonik zaczął tańczyć z radości. „Dziękuję, Lula! Dziękuję! Jesteś najlepszą lokomotywą na świecie!” zawołał. Lula uśmiechnęła się szeroko. Pomaganie innym sprawiło jej ogromną radość. Razem pojechali dalej, mijając pola słoneczników i kolorowe domki.

Gdy słońce zaczęło chować się za górami, Lula odprowadziła wagonik do jego wagonowni. Pożegnały się serdecznie. Lula wróciła do swojej zajezdni, gdzie czekała na nią ciepła kołderka. Księżyc świecił przez okno, a gwiazdy migotały na niebie. Lula zamknęła oczy i pomyślała: jaki to był wspaniały dzień. Cicho zasnęła, marząc o dalekich podróżach i nowych przyjaciołach.