Lody, które łączą

— Bajka do czytania —

Kuba miał sześć lat i bardzo, bardzo lubił lody. Truskawkowe, czekoladowe, waniliowe – każde, byle słodkie i chłodne. Najbardziej marzył o tym, żeby mieć własną lodową maszynę.

Pewnego dnia dziadkowie przywieźli mu w prezencie prawdziwą, małą maszynę do robienia lodów. Była różowa, błyszcząca i wydawała wesołe „bzzz”. Kuba aż podskoczył z radości.

Natychmiast wsypał do środka mleko, cukier i owoce. Po chwili z maszyny wypłynęły pyszne, gładkie lody. Ale zanim zdążył nałożyć je do miseczki, zaczął się zastanawiać: „Czy zjem je sam, czy może podzielić się z kimś?”.

Najpierw zjadł jedną gałkę. Smakowała cudownie! Potem drugą. Lody kończyły się szybko, a Kuba poczuł dziwny smutek. „Znowu sam” – pomyślał. Wtedy przypomniał sobie, że na podwórku bawią się Ola, Michał i mała Zosia.

Zabrał resztę lodów i wybiegł do ogródka. „Mam domowe lody! Kto chce spróbować?” – zawołał. Dzieci zbiegły się z uśmiechami. Każde dostało po łyżeczce – śmiali się, oblizując usta, a lodowa kula topniała im w ustach.

Nagle Kuba zauważył, że lody smakują jeszcze lepiej, gdy je się razem. Zamiast jednej gałki było sto małych kawałków radości. Nawet maszyna zaczęła pracować głośniej, jakby też się cieszyła.

Pod koniec popołudnia lody skończyły się, ale w sercu Kuby zostało coś słodszego niż cukier – ciepło od uścisków i śmiechu przyjaciół. „Jutro zrobimy jeszcze więcej” – obiecał sobie.

Wieczorem mama przytuliła Kubę i zapytała: „Czego się dzisiaj nauczyłeś?” Kuba odpowiedział: „Że lody są najpyszniejsze, gdy dzielimy się nimi z innymi”. Potem spojrzał w okno – na niebie migotały pierwsze gwiazdy. „Dobranoc, gwiazdy” – wyszeptał i zasnął z uśmiechem, który nie znikał do rana.