Cierpliwa Lokomotywa

— Bajka do czytania —

W małym, żółtym warsztacie mieszkała Lokomotywa o imieniu Tuptuś. Była mała, ale bardzo dzielna – każdego ranka budziła się z uśmiechem i mówiła: „Czuj, czuj, dziś pomogę komuś!”

Pewnego dnia Tuptuś zobaczyła, że Wagonik z Węglem stoi smutny na torach. „Mam za dużo ładunku, nie mogę ruszyć!” – płakał Wagonik. Tuptuś od razu chciała go popchnąć, ale pomyślała: „Najpierw muszę zrobić miejsce na moich kołach.”

Powoli, puf-puf, odłożyła swoje małe wagoniki na bocznicę i podjechała do Wagonika. „Pomogę ci, ale musisz być cierpliwy” – powiedziała. Wagonik uśmiechnął się i razem, pomalutku, odwieźli węgiel na stację.

Potem Tuptuś spotkała Zaczarowaną Drezynę, która miała popsuty silnik. „Nie mogę jechać, bo moje kółka się zatarły” – westchnęła Drezyna. Tuptuś nie wiedziała, jak naprawić silnik, ale przypomniała sobie, że w warsztacie jest olejarka. Przywiozła ją i pomogła Drezynie – najpierw kropelka, potem druga, aż silnik zaskoczył: stuk-puk!

Wieczorem wszystkie pociągi były szczęśliwe i dziękowały Tuptusiowi. „Dzięki tobie nauczyłyśmy się, że nie trzeba się spieszyć – ważne, by być przy sobie” – powiedział Stary Parowóz. Tuptuś poczuła ciepło w sercu i znowu powiedziała: „Czuj, czuj!”.

Po ciężkim dniu wróciła do warsztatu. Złote gwiazdy zaczęły migotać na niebie. Tuptuś położyła się na miękkiej poduszce z siana, zamknęła oczy i wyszeptała: „Dobranoc, przyjaciele. Jutro znów będę pomagać. Puf-puf… puf-puf…”