Lokomotywa, która uczyła się czekać

— Bajka do czytania —

W małej, kolorowej stacyjce pod wielkim, błękitnym niebem mieszkała sobie mała lokomotywa o imieniu Lilka. Lilka była czerwona jak truskawka, a z jej komina unosił się biały, puszysty dymek. Każdego ranka budziła się z myślą: „Dziś pojadę najszybciej na świecie!”.

Pewnego dnia maszynista, pan Bolek, powiedział: – Lilko, dziś mamy ważne zadanie. Musimy zawieźć paczki do miasteczka za górą. Ale po drodze spotkamy innych – zwierzęta, dzieci, a nawet starego dęba. Pamiętaj, że nie zawsze trzeba się spieszyć.

Lilka parsknęła parą: – Ale ja chcę być najszybsza! – I ruszyła z takim impetem, że aż iskry poleciały spod kół. Pędziła przez łąkę, a wiewiórka Kasia machała do niej z gałęzi. – Lilka, zaczekaj! Mam dla ciebie orzeszka! – wołała, ale Lilka tylko gwizdnęła i pomknęła dalej.

Za zakrętem spotkała małego chłopca, który niósł balonik. – Proszę, pomóż mi go złapać, ucieka! – krzyknął. Lilka jednak nie zwolniła, bo bała się, że straci czas. Balonik odleciał wysoko w niebo, a chłopiec smutno pomachał.

W końcu Lilka dotarła do starego dębu, który stał na środku torów. – Ustąp, drzewo! – zawołała. Ale dąb odpowiedział spokojnie: – Nie mogę, mała lokomotywko. Moje korzenie są głęboko, a w konarach mieszkają ptaki. Jeśli się zatrzymasz, zobaczysz, jakie to piękne.

Lilka westchnęła i… stanęła. Z komina poszedł cichy, biały obłoczek. Nagle usłyszała śpiew ptaków, zobaczyła, jak wiewiórka Kasia skacze z orzeszkiem, a chłopiec z balonikiem biegnie w jej stronę. – Lilka! – zawołali wszyscy razem. – Czekaliśmy na ciebie!

Lilka poczuła ciepło w swoim żelaznym serduszku. – Przepraszam, że was zostawiłam – powiedziała cichutko. – Myślałam, że bycie szybką jest najważniejsze. Ale teraz wiem, że czasem warto się zatrzymać i poczekać na przyjaciół.

Pan Bolek pogłaskał ją po dachu: – Dobrze, Lilko. Cierpliwość to też siła. A teraz spokojnie zawieziemy paczki, a po drodze zbierzemy orzeszki i pomożemy chłopcu złapać balonik. I tak zrobili. Lilka jechała wolniej, ale za to wszyscy byli szczęśliwi.

Gdy słońce schowało się za górą, Lilka wróciła do swojej stacyjki. Była zmęczona, ale bardzo radosna. Położyła się na torach, a gwiazdy na niebie mrugały do niej przyjaźnie. – Dobranoc, Lilko – szepnął wiatr. – Dobranoc, mała lokomotywko – odpowiedziały gwiazdy.