Bajka o literkach, które chciały być widoczne

— Bajka do czytania —

W małej, kolorowej książeczce mieszkało całe mnóstwo liter. Były tam wielkie A i małe a, okrągłe O i zygzakowate Z. Każda literka miała swoje ulubione miejsce na kartkach, ale najbardziej lubiły, gdy dzieci otwierały książkę i zaczynały czytać. Niestety, od pewnego czasu książka stała zapomniana na półce, a literki bardzo za tym tęskniły.

Pewnego ranka literka B, która zawsze była najbardziej odważna, zaproponowała: 'Musimy coś wymyślić! Jeśli dzieci nas nie widzą, to jak mają nas poznać?'. Inne literki zaczęły szeptać między sobą, aż w końcu zgodziły się, że trzeba działać. Postanowiły wyjść z książki, ale tylko na chwilę, by przypomnieć o sobie.

Literki zaczęły ostrożnie wysuwać się z kartek. Najpierw wyskoczyło wielkie C, które zrobiło przewrotne 'Ćwir!'. Za nim wyszło M, udając mruczenie kotka. Wkrótce cały pokój wypełnił się radosnym gwarem liter, które bawiły się w chowanego i układały w proste słowa jak 'dom' czy 'mama'.

Nagle usłyszały szelest. To mała Zosia, właścicielka książki, weszła do pokoju. Dziewczynka otworzyła szeroko oczy ze zdumienia. 'Ojej! Skąd się tu wzięły te literki?' - zapytała. Literka A wytłumaczyła: 'Chciałyśmy ci pokazać, jak fajnie jest czytać! Jeśli nas poznasz, będziemy mogły razem tworzyć wspaniałe historie'.

Zosia usiadła na dywanie, a literki zaczęły układać się w jej imię. 'Z-O-S-I-A' - przeczytała dziewczynka. 'Widzisz, to nie jest takie trudne!' - zaśpiewało małe i. Zosia uśmiechnęła się i pobiegła po swoją książkę. 'Może poczytamy razem?' - zaproponowała.

Literki z radością wróciły na swoje miejsca w książce. Teraz, gdy Zosia przewracała kartki, wydawały ciche okrzyki radości. Dziewczynka czytała powoli, a każda literka starała się być jak najbardziej wyraźna, by pomóc jej w tej nowej przygodzie.

Wieczorem, gdy Zosia odkładała już książkę na półkę, literka S szepnęła: 'Dobranoc, do jutra!'. 'Dobranoc, literki!' - odpowiedziała Zosia. Wiedziała, że od teraz będzie często odwiedzać swoich nowych przyjaciół. A literki, choć znów nieruchome na kartkach, były najszczęśliwsze na świecie.

Od tego dnia książka nigdy nie była samotna. Zosia czytała ją codziennie, a literki z każdym dniem stawały się dla niej bardziej znajome. Czasem, gdy dziewczynka zasypiała, wydawało jej się, że słyszy cichutki szept: 'Dziękujemy, że nas widzisz...'. I wtedy uśmiechała się przez sen.