Lodowe marzenia

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie słońce świeciło najmocniej, mieszkała Zosia – dziewczynka, która uwielbiała lody. Każdego lata z utęsknieniem czekała na moment, gdy pan Stefan otworzy swoją lodziarnię. Dziś był właśnie ten dzień, a Zosia dostała od mamy złotówkę na swoją ulubioną porcję.

Zosia szybko pobiegła na rynek, gdzie pan Stefan już nakładał kolorowe gałki. W środku pachniało wanilią i truskawkami. Dziewczynka długo się zastanawiała – wybrać czekoladowe z posypką czy może owocowy sorbet? W końcu poprosiła o trzy gałki: truskawkową, waniliową i jagodową.

Gdy już trzymała w ręku pyszny, chłodny rożek, usłyszała cichutki płacz. To mały Tomek, jej sąsiad, siedział na ławce i ocierał oczy. Upuścił swojego loda, który rozpłynął się w kałuży na chodniku. Zosia podeszła bliżej i zobaczyła, jak bardzo jest smutny.

Zosia przez chwilę patrzyła na swojego loda, a potem na Tomka. Zrobiło jej się go żal. Podała mu swój rożek i powiedziała: „Weź, zjedz. Ja mogę poczekać na następny.” Tomek spojrzał z niedowierzaniem, ale uśmiechnął się szeroko. Obgryzł brzeg wafelka i zaczął zajadać.

Zosia pobiegła z powrotem do pana Stefana. Lodziarz widział, co się stało, i pokiwał głową z uznaniem. „Jesteś bardzo dzielną dziewczynką” – powiedział i podał jej nowego loda – „za darmo, za twój dobry uczynek.” Zosia aż podskoczyła z radości, a pan Stefan mrugnął do niej porozumiewawczo.

Tymczasem Tomek skończył jeść i podszedł do Zosi z resztką wafelka. „Bardzo ci dziękuję” – powiedział cicho. „To nic, każdy może potrzebować pomocy” – odpowiedziała Zosia. Od tamtej pory Zosia i Tomek często bawili się razem, a lody smakowały im jeszcze lepiej, gdy dzielili się nimi po połowie.

Następnego dnia Zosia znów poszła do lodziarni, tym razem z Tomkiem. Każde z nich kupiło po jednej gałce, a potem usiedli na ławeczce i zamienili się smakami. Zosia spróbowała jogurtowego loda Tomka, a on waniliowego od Zosi. Śmiali się i paplali, a lody topniały w słońcu.

Wieczorem Zosia opowiedziała mamie o wszystkim. Mama przytuliła ją i powiedziała: „Jesteś moją małą bohaterką. Pamiętaj, że dzielenie się nie oznacza, że masz mniej. Dzieląc się, zyskujesz przyjaciół.” Zosia zasnęła z uśmiechem, a w snach widziała kolorowe lody i roześmianego Tomka.

I choć lato szybko się skończyło, a lodziarnia pana Stefana zamknęła na zimę, przyjaźń Zosi i Tomka trwała dalej. Gdy tylko zrobiło się ciepło, znów razem biegali po lody. A pan Stefan zawsze miał dla nich dwie dodatkowe gałki – za to, że byli dla siebie dobrzy.