Listonosz Franek i tajemniczy list

— Bajka do czytania —

W głębi lasu, w koronie najwyższego dębu, mieszkał Listonosz Franek. Był wiewiórką o rudej sierści i bystrym oku, a jego ogon puszysty jak chmura codziennie przemierzał leśne ścieżki, by dostarczyć listy, paczki i kartki. Mieszkańcy lasu lubili go za punktualność i uśmiech, który zawsze niósł ze sobą.

Pewnego poranka Franek przeglądał pocztę w swojej budce zbudowanej z gałązek i kory. Nagle znalazł dziwny list – nie miał ani nadawcy, ani adresu. Zamiast tego w miejscu adresu widniał mały rysunek gwiazdy narysowany niebieską kredką. – Hmm, to zagadka – mruknął Franek i postanowił odnaleźć właściciela.

Najpierw pobiegł do Sowy Zosi, która znała wszystkie tajemnice lasu. – Gwiazda? – zamrugała Zosia. – Może to dla kogoś, kto mieszka pod otwartym niebem? Ale nie wiem, kto mógłby to być. Franek podziękował i ruszył dalej. Spotkał Bobra Bartka, który budował tamę. – List bez adresu? – zaśmiał się Bober. – Ja dostaję tylko rachunki za drewno!

Franek nie poddawał się. W końcu spotkał Zająca Ignacego, który skakał po łące. – Widziałem kiedyś małą myszkę, która rysowała gwiazdy na liściach – powiedział Ignacy. – Mieszka gdzieś koło starego dębu przy strumieniu. Serce Franka zabiło mocniej – ruszył w tamtą stronę.

Pod starym dębem, w małej norce wyłożonej mchem, mieszkała Babcia Myszka. Była bardzo stara i prawie niewidoma. Franek zapukał delikatnie. – Kto tam? – zapytał cienki głosik. – To ja, Listonosz Franek – odpowiedział. – Mam dla pani coś wyjątkowego.

Babcia Myszka otworzyła drzwi. Franek wręczył jej list z gwiazdą. – To od wnuczki Matyldy – szepnęła Babcia, dotykając rysunku. – Ona wie, że nie widzę liter, więc narysowała gwiazdę, bym wiedziała, że o mnie myśli. Łzy wzruszenia popłynęły jej po policzkach. Franek poczuł ciepło w sercu – zrozumiał, że ten list był najważniejszy ze wszystkich.

Wieczorem Franek wrócił do swojego gniazda na dębie. Usiadł na gałęzi i patrzył w niebo, na którym zapalały się pierwsze gwiazdy. Pomyślał o Babci Myszce i o małej Matyldzie, która potrafiła tak pięknie powiedzieć o miłości bez słów. Uśmiechnął się i szepnął: – Czasem najprostsze rzeczy niosą najwięcej ciepła.

Po chwili przeciągnął się, ziewnął i położył do swojego posłania z mchu. Gałęzie kołysały go łagodnie, a gwiazdy świeciły cicho nad lasem. Franek zamknął oczy i pomyślał: – Jutro znów rozwiozę radość. Dobranoc, lesie, dobranoc, gwiazdy. I natychmiast zasnął, śniąc o małych, błyszczących gwiazdkach.