Bajka o zaczarowanych literkach

— Bajka do czytania —

Mała Zosia miała trzy lata i bardzo lubiła patrzeć na kolorowe literki na swojej półce z zabawkami. Każda literka była inna – okrągła, prosta albo z ogonkiem. Ale pewnego wieczoru, gdy księżyc zajrzał do pokoju, literki ożyły i zaczęły szeptać.

„Chodźmy się pobawić!” – powiedziała literka A, która była cała czerwona i uśmiechnięta. Literka B, niebieska i gruba, odpowiedziała: „Ale gdzie?”. A literka C, zielona i zakręcona, dodała: „Może do krainy zabawek?”. Zosia przecierała oczy, bo myślała, że śni.

Wtedy literka A wskoczyła na poduszkę, a za nią reszta. „Jesteśmy przyjaciółkami” – szepnęła literka B. „Razem możemy wszystko” – dodała literka C. Zosia uśmiechnęła się i zapytała: „Czy mogę się z wami bawić?”. Literki kiwnęły główkami.

Zosia wyciągnęła rączkę, a literka A położyła się na jej dłoni. Była lekka jak piórko. Potem literka B zatańczyła na jej ramieniu, a literka C zrobiła fikołka. Wszystkie się śmiały, a Zosia czuła, jakby tańczyła z kolorowym wiatrem.

Nagle literka A powiedziała: „Musimy już iść, bo zaraz wzejdzie słońce”. Literka B dodała: „Ale jutro znów się spotkamy, jeśli tylko zamkniesz oczy i pomyślisz o nas”. Literka C obiecała: „Będziemy przy tobie zawsze, gdy nas potrzebujesz”. Zosia przytuliła je wszystkie.

Potem literki ustawiły się w rządku – A, B, C – i zaśpiewały cichutką piosenkę o przyjaźni. Zosia czuła, jak jej powieki stają się ciężkie. Literki położyły się obok niej na poduszce i zasnęły razem z nią.

Gdy mama przyszła zgasić światło, zobaczyła Zosię uśmiechniętą, a obok niej trzy litery z klocków. „Dobranoc, kochanie” – szepnęła mama. A literki obudziły się na chwilę, pomachały do mamy i znów zapadły w sen.

Gwiazdy na niebie migotały cichutko, a w pokoju Zosi panowała cisza. Literki spały, a Zosia śniła o kolorowych literkach, które uczyły ją, że przyjaźń jest najważniejsza. Dobranoc, mała Zosiu – szepnęły literki. Dobranoc, literki – odpowiedział sen.