Bajka o lisku który nie chciał się dzielić

— Bajka do czytania —

W głębokim lesie, gdzie słońce przebijało się przez korony drzew, mieszkał mały lisek o imieniu Rudek. Rudek miał rudą sierść jak płomień i ogon puszysty jak chmura, ale przede wszystkim miał wielki skarb – swoją kryjówkę pełną smakołyków.

Rudek uwielbiał zbierać rzeczy. Każdego dnia znajdował coś nowego: błyszczący kamyk nad strumieniem, soczystą jagodę w krzakach, czy pachnący żołędź pod starym dębem. Chował wszystko do swojej norki, którą wyścielił miękkim mchem. Był tam taki zapas, że zapach słodkich malin unosił się wokół.

Pewnego dnia do Rudka przyszedł jego przyjaciel, mały zajączek Szaruś. Szaruś miał szarą sierść i długie uszy, a w brzuszku burczało mu z głodu. – Rudku, masz tyle pysznych jagód – mógłbyś się podzielić? – zapytał nieśmiało, przestępując z łapki na łapkę.

Rudek zmarszczył nosek. – Nie, nie, to moje! – zawołał i zatrzasnął drzwiczki norki. – Sam je znalazłem, sam zbierałem, więc są tylko moje. Szaruś spuścił uszy i odszedł smutny, a Rudek poczuł dziwny ciężar w serduszku, choć nie wiedział dlaczego.

Po kilku dniach Rudek bawił się sam. Zbierał kolejne rzeczy, ale nagle zauważył, że jego norka jest pełna, a on sam czuje się pusty. – Dlaczego tak mi smutno? – zastanawiał się, siadając na mchu. – Mam tyle skarbów, a jednak czegoś mi brakuje.

Wtedy zobaczył Szarusia, który bawił się z wiewiórką i jeżykiem. Śmiali się głośno, a Szaruś trzymał w łapce mały kamyk – ten sam, który Rudek kiedyś wyrzucił. – Skąd masz ten kamyk? – zapytał Rudek. – Dała mi go wiewiórka, bo się nią podzieliłem orzechem – odpowiedział Szaruś z uśmiechem.

Rudek zrozumiał. Prawdziwa radość nie kryje się w samotnym posiadaniu, ale w dzieleniu z innymi. Otworzył norkę i wyjął garść jagód. – Szaruniu, chcesz spróbować? – zapytał nieśmiało. Szaruś uśmiechnął się szeroko, a potem razem zjedli jagody, śmiejąc się i tańcząc wokół drzewa.

Od tego dnia Rudek dzielił się wszystkim, co miał. Czuł, że jego serduszko jest lżejsze i cieplejsze. Gdy zapadał zmrok, a na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, Rudek kładł się w swojej norce i myślał: – Dzielenie się to najpiękniejszy skarb ze wszystkich. I zasypiał spokojnie, otulony ciepłem przyjaźni.

Morał tej historii jest prosty: dzielenie się nie tylko sprawia radość innym, ale i nam samym, bo wtedy nasze serce staje się pełniejsze i szczęśliwsze. A gdy Rudek zamykał oczy, słyszał cichy szum lasu i widział migoczące nad nim gwiazdy, które przypominały mu, że każdy może być dobrym przyjacielem.