Bajka o lisku urwisku

— Bajka do czytania —

W małym lasku na skraju łąki mieszkał mały lisek o rudym futerku i figlarnych oczkach. Wszyscy nazywali go Urwiskiem, bo uwielbiał płatać figle. Często chował sójce orzeszki albo podstawiał nogi zajączkowi, a potem chichotał z ukrycia. Nikt nie mógł się na niego długo gniewać, bo był taki uroczy.

Pewnego słonecznego poranka Urwisek obudził się z nowym pomysłem. Postanowił zrobić psikusa swojemu najlepszemu przyjacielowi, wiewiórce Rudasiowi. Wiedział, że Rudasio uwielbia zbierać żołędzie na zimę, więc wymyślił, że schowa mu wszystkie zapasy w dziupli starego dębu.

Rudasio od rana pracował ciężko, nosząc żołędzie do swojej spiżarni. Kiedy wrócił po kolejną porcję, zobaczył, że jego skarb zniknął. Zaczęło mu się robić smutno na sercu. Usiadł na gałęzi i zapłakał, bo nie wiedział, co się stało z jego jedzeniem.

Urwisek, ukryty za krzakiem, początkowo się śmiał, ale widząc łzy przyjaciela, przestało mu być wesoło. Zrozumiał, że jego figiel sprawił Rudasiowi prawdziwą przykrość. Wyszedł z ukrycia i cicho powiedział: „Rudasiu, to ja schowałem twoje żołędzie. Przepraszam, nie chciałem, żebyś płakał.”

Rudasio otarł łapką oczy i spojrzał na liska. „Dlaczego to zrobiłeś?” – zapytał ze smutkiem. Urwisek spuścił głowę i przyznał, że myślał tylko o zabawie, nie zastanawiając się, jak inni się czują. Obiecał, że od tej pory będzie bardziej uważny.

Razem poszli do starego dębu, a Urwisek wyciągnął z dziupli wszystkie żołędzie. Pomógł Rudasiowi przenieść je z powrotem do spiżarni. Praca szła im szybko, bo śmiali się i rozmawiali. Rudasio wybaczył liskowi, a ich przyjaźń stała się jeszcze silniejsza.

Od tego dnia Urwisek zmienił swoje postępowanie. Zanim zrobił jakiegoś psikusa, zastanawiał się, czy ktoś przez to nie będzie smutny. Czasem nadal płatał figle, ale tylko takie, które wywoływały uśmiech, a nie łzy. Wszyscy w lasku zauważyli, że lisek stał się mądrzejszy.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzont, Rudasio i Urwisek usiedli na polanie. „Jesteś dobrym przyjacielem” – powiedział Rudasio. Urwisek uśmiechnął się i obiecał, że zawsze będzie pamiętał, jak ważne jest szanowanie uczuć innych. I tak, w ciepłej ciszy, zasnęli przytuleni do siebie pod rozgwieżdżonym niebem.