Lis i kruk: Leśna przysługa

— Bajka do czytania —

W wielkim, starym lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkał lis o imieniu Lucek i jego najlepszy przyjaciel, kruk Krzysio. Lucek był ciekawski i zawsze miał nos pełen przygód, a Krzysio – mądry i spokojny, jakby wiedział wszystko o lesie. Pewnego słonecznego poranka ich ścieżki skrzyżowały się z czymś niezwykłym.

Pod wielkim dębem, obok strumyka, leżała kolorowa wstążka – czerwona, żółta i niebieska, jak uśmiech tęczy. Lucek obwąchał ją i zamruczał: – Ktoś ją zgubił, musi być smutny. Krzysio przysiadł na gałęzi i powiedział: – Wiem, czyja to wstążka. Należy do małej wiewiórki Rudej, która mieszka po drugiej stronie lasu. Płakała wczoraj, gdy jej zabrakło.

Bez chwili wahania Lucek podniósł wstążkę i zawołał: – To idziemy! Oddamy ją! Krzysio rozłożył skrzydła i ruszył przodem, a lis biegł za nim, ściskając wstążkę w pyszczku. Droga była długa i pełna niespodzianek.

Najpierw musieli przejść przez gęsty krzak jeżyn. – Uważaj, kolego – krzyknął Krzysio – ostre kolce! Lucek ostrożnie przeciskał się między gałęziami, a kruk wskazywał mu bezpieczne przejście. Wstążka ani razu się nie zaczepiła.

Potem natknęli się na szeroki strumyk. Woda bulgotała wesoło, ale była głęboka. – Jak przejdziemy? – zmartwił się Lucek. Krzysio zaśmiał się cicho: – Polecisz na moich skrzydłach? Lis zawahał się, ale zgodził. Kruk chwycił go łapkami za grzbiet i przeniósł nad wodą. Lucek trzymał wstążkę mocno, a na drugim brzegu szczerzył zęby z radości.

Wreszcie dotarli do dziupli Rudej. Wiewiórka siedziała na gałęzi, ocierając łapką łzy. Gdy zobaczyła wstążkę, podskoczyła z piskiem: – Moja wstążka! Dziękuję, dziękuję! Lucek i Krzysio uśmiechnęli się. Wiewiórka zawiązała wstążkę na ogonie i wirowała ze szczęścia.

Gdy słońce zaszło, a niebo pokryły gwiazdy, Lucek i Krzysio usiedli na wzgórzu. – To był dobry dzień – powiedział lis, patrząc w niebo. – Najlepszy – odrzekł kruk. Oparli się o siebie i zamknęli oczy. Las szumiał cichutko, a gwiazdy mrugały jak iskierki. I tak, wtuleni w siebie, zasnęli snem pełnym ciepła.