Bajka o lisiej niteczce

— Bajka do czytania —

W małym lisim lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między drzewami, mieszkał mały lisek o imieniu Ruda Kita. Miał on rude futerko, biały koniuszek ogona i wielkie, ciekawe oczy. Pewnego dnia babcia Bystra Kita powiedziała: „Dziś nauczę cię tajemnicy lisiej niteczki”.

Ruda Kita usiadł na mchu i patrzył, jak babcia wyciąga z koszyka cieniutką, złotą nitkę. „To nie jest zwykła nitka – powiedziała babcia. – Każdy dzień możesz nią nawlekać. Ażurowe chwile, które są jak małe perełki”.

„Jak to zrobić?” – zapytał Ruda Kita, przechylając głowę. Babcia podała mu dużą, drewnianą igłę i pokazała, jak nawlekać na nią cierpliwość. „Zrób jeden mały krok” – szepnęła. Lisek powoli przewlókł igłę przez pierwsze oczko.

„Udało się!” – ucieszył się. Babcia uśmiechnęła się i dodała: „A teraz drugie oczko”. Ruda Kita wziął głęboki oddech i zrobił drugi ścieg. Każdy z nich był jak małe zwycięstwo. Cierpliwość rosła w nim jak ciepły promyk słońca.

W trakcie ich pracy do nory wpadł wiatr i przyniósł zapach jagód. „Chcę iść na jagody!” – zawołał Ruda Kita. Ale babcia położyła łapkę na jego ogonie i powiedziała: „Najpierw dokończ nitkę, potem nagroda”. Lisek westchnął, ale wrócił do roboty.

Gdy złota nitka zapełniła się ażurowymi ściegami, babcia zawiązała na końcu mały węzeł. „To twoja lisia niteczka cierpliwości” – rzekła. Ruda Kita popatrzył na nią z dumą. Była piękna i lśniła w blasku zachodzącego słońca.

Wieczorem, leżąc w swoim posłaniu z mchu, Ruda Kita trzymał niteczkę w łapce. Czuł, jak cierpliwość otula go niczym miękki kocyk. Przymknął oczy i pomyślał o małych krokach, które zrobił. „Jutro nawlekę więcej” – szepnął.

Gwiazdy na niebie mrugały do niego przyjaźnie. Ruda Kita odłożył niteczkę na półkę, ziewnął i wtulił nos w ogon. W lesie zapanowała cisza przerywana tylko szelestem liści. Dobranoc, lisku. Dobranoc, cierpliwości.

Ażurowa niteczka spała razem z nim, a małe kroki układały się w sny o jagodach i słońcu.