Lisek i gwiazdy na dobranoc

— Bajka do czytania —

W małej norce na skraju lasu mieszkał Lisek o rudym futerku i wielkich, błyszczących oczach. Każdego wieczoru, zanim słońce poszło spać za wzgórza, Lisek siadał na polanie i patrzył w niebo. Bardzo lubił patrzeć na gwiazdy. Jednak najbardziej zastanawiał się, dlaczego one świecą. Czy ktoś je zapala? Czy to iskierki z bajki? Postanowił zapytać przyjaciół.

Najpierw Lisek spotkał Sowę – starą mądrą panią, która siedziała na konarze i czyściła piórka. – Sowo – zapytał nieśmiało – czy wiesz, dlaczego gwiazdy świecą? Sowa zamrugała żółtymi ślepiami i powiedziała: – Och, każdej nocy gwiazdy opowiadają historie. Każda gwiazda to czyjeś marzenie, które wzeszło wysoko. Lisek podrapał się po głowie, bo nie do końca zrozumiał.

Potem Lisek pobiegł do Królika, który kopał norkę pod krzakiem. – Króliku, a ty wiesz, dlaczego gwiazdy świecą? – zapytał. Królik podniósł pyszczek, popatrzył w górę i westchnął. – Gwiazdy świecą, żebyśmy nie bali się nocy. Kiedy jest ciemno, one są jak latarenki. Lisek skinął ogonem – to już lepiej rozumiał.

Jeszcze tego samego wieczora Lisek poszedł do Jeża, który szukał jabłek pod starym dębem. – Jeżyku, a ty co myślisz o gwiazdach? – zapytał. Jeż zwinął się w kłębek, ale po chwili wystawił nosek. – Ja myślę, że gwiazdy to małe iskierki z uśmiechów. Kiedy ktoś jest szczęśliwy, jedna iskierka leci w górę i zostaje na niebie. Lisek aż podskoczył z radości, bo bardzo lubił uśmiechy.

Lisek wrócił do nory i położył się na mchu. Wyjrzał przez okno – nad lasem świeciły setki gwiazd. Pomyślał o tym wszystkim, co powiedzieli przyjaciele. Każde z nich miało swoją opowieść. – Może wszystkie mają rację – szepnął. – Każda gwiazda może być marzeniem, latarenką i iskierką uśmiechu naraz. I wtedy Lisek poczuł się bardzo spokojny.

Nagle jedna z gwiazd zamigotała szczególnie jasno. Lisek uśmiechnął się – wydawało mu się, że ta gwiazda świeci specjalnie dla niego. W lesie zrobiło się cicho. Sowa poszła spać, Królik schował się do norki, a Jeż zasnął pod krzakiem. Wszystkie zwierzęta patrzyły na niebo, każde w swoim miejscu, i czuły, że gwiazdy są z nimi.

Lisek przeciągnął się, ziewnął i przytulił pyszczek do ogona. Przymknął oczy, ale wciąż widział przed sobą migotanie gwiazd. – Dobranoc, gwiazdy – wyszeptał. A gwiazdy odpowiedziały cichym blaskiem, jakby mówiły: śpij spokojnie, mały liskuku.

I tak każdej nocy Lisek zasypiał, patrząc w rozgwieżdżone niebo, wiedząc, że gwiazdy zawsze będą świecić – dla marzeń, dla odwagi i dla uśmiechu. W norce zrobiło się ciepło i cicho. Nawet wiatr przestał szeleścić w liściach, żeby nie obudzić Liska.