Bajka o leśnych zwierzętach dla 5-latka: Leśna kołysanka

— Bajka do czytania —

W głębi zielonego lasu, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkał mały zajączek o imieniu Kic. Miał miękką, brązową sierść i długie uszy, które zawsze stawały na baczność, gdy coś zaszeleściło w krzakach. Kic uwielbiał biegać po leśnych ścieżkach i skakać przez strumienie, ale najbardziej lubił patrzeć, jak inne zwierzęta przygotowują się do snu.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się już za wzgórzami, a niebo robiło się pomarańczowe, Kic spotkał panią sowę Zuzę. Siedziała na starym dębie i przecierała oczy wielkimi skrzydłami. – Kicu – powiedziała sowa – właśnie wstaję, a ty powinieneś iść spać. Czy wiesz, że każdy mieszkaniec lasu ma swoją porę na odpoczynek?

Zajączek zaciekawiony usiadł na mchu i zapytał: – A jak to jest, pani Zuzo? Sowa uśmiechnęła się i zaczęła opowiadać. – Spójrz na borsuka Bartka. On cały dzień zbierał żołędzie i kopał norkę. Teraz, gdy zapada zmrok, zwija się w kłębek i zasypia głęboko. Jego sen jest tak spokojny, że nawet najcichszy wiatr nie przeszkadza mu odpoczywać.

Kic pobiegł dalej i spotkał jeża Jasia, który właśnie chował się pod stosem liści. – Jaśku, ty też idziesz spać? – zapytał. Jeż ziewnął szeroko: – O tak, Kicu. Cały dzień szukałem robaczków i turlałem się po trawie. Teraz potrzebuję odpocząć, by jutro znów być silnym. I już po chwili słychać było jego ciche pochrapywanie.

Nagle zza krzaków wybiegła wiewiórka Rudzia. Niosła w pyszczku kilka orzechów. – Kicu, widzę, że jeszcze nie śpisz! – zawołała. – Ja też już kończę pracę. Schowam orzechy w dziupli i pójdę spać do mojego gniazdka z mchu. Wiesz, sen jest jak mały prezent, który dajemy sobie każdej nocy. Dzięki niemu rano mamy siłę do zabawy.

Zajączek Kic poczuł, że jego powieki robią się ciężkie. Wrócił do swojej kryjówki pod starym korzeniem. Położył się na miękkiej trawie, a księżyc przebił się przez gałęzie i oświetlił go srebrnym światłem. Wokół słychać było tylko szum drzew i cykanie świerszczy. Kic pomyślał: „Każde zwierzę ma swój czas na sen. To takie miłe, że wszyscy odpoczywamy w zgodzie z lasem”.

I tak, po chwili, zajączek zamknął oczy. Jego oddech stał się równy i cichy. Sowa Zuza przeleciała nad nim i szepnęła: – Dobranoc, mały przyjacielu. Niech twoje sny będą lekkie jak piórko. A gwiazdy na niebie mrugały do siebie, jakby mówiły: „Śpij słodko, Kicu, las czuwa nad tobą”.