Księżniczka Kwiatuszek i zaczarowany kamyk

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w zamku z różowym dachem i złotymi wieżyczkami, mieszkała księżniczka Kwiatuszek. Miała długie, złote warkocze i zielone oczy jak listki. Najbardziej na świecie lubiła bawić się w swoim ogrodzie pełnym kolorowych kwiatów. Każdego ranka podlewała róże, tulipany i stokrotki, a wieczorem siadała na ławeczce i patrzyła na gwiazdy.

Pewnego słonecznego dnia, gdy Kwiatuszek zbierała maliny, usłyszała ciche łkanie. Za krzakiem porzeczek siedział mały rycerz w srebrnej zbroi. Miał czerwone policzki i smutne oczy. – Dlaczego płaczesz? – zapytała księżniczka. – Zgubiłem swój zaczarowany kamyk – wyszeptał rycerz. – Dała mi go babcia. Mówiła, że daje odwagę. Bez niego jestem tylko małym strachajłem.

Kwiatuszek położyła dłoń na ramieniu rycerza. – Nie martw się, pomogę ci go znaleźć. Razem przeszukamy cały ogród. Rycerz uśmiechnął się przez łzy. – Naprawdę? – Oczywiście – powiedziała księżniczka. – Jestem tu, żeby pomagać przyjaciołom.

Szukali pod krzaczkami lawendy, między kamieniami przy fontannie, a nawet w środku tulipana. Kwiatuszek zaglądała pod każdy liść, a rycerz przewracał małe kamyki. Nagle Kwiatuszek zauważyła coś błyszczącego w kieszonce na piersi rycerza. – Spójrz! – zawołała. – To twój kamyk! Leży w twojej zbroi!

Rycerz spojrzał zdziwiony. – Och! Włożyłem go tam rano, żeby nie zgubić, a potem zapomniałem! Rozśmieszyli się oboje. – Widzisz – powiedziała Kwiatuszek – kamyk był przy tobie cały czas. Ale pamiętaj, że odwaga nie mieszka w kamieniu. Ona mieszka w twoim sercu. Ty sam jesteś odważny, nawet bez niego.

Rycerz spojrzał na swój kamyk, a potem na księżniczkę. – Masz rację. Pomogłaś mi to zrozumieć. Jesteś prawdziwą przyjaciółką. Uścisnęli sobie dłonie, a potem poszli do zamku na herbatę z malinami i ciasteczka. Rozmawiali o gwiazdach i o tym, jak fajnie jest mieć kogoś, komu można zaufać.

Wieczorem, gdy niebo się ściemniło, Kwiatuszek wróciła do swojego pokoju. Otworzyła okno i popatrzyła na gwiazdy. Jedna z nich błyszczała wyjątkowo jasno. – Dziękuję za dzisiejszy dzień – szepnęła. Położyła się do łóżka, otuliła kołdrą i zamknęła oczy. W ogrodzie cicho szumiały drzewa, a księżyc kołysał ją do snu. Dobranoc, kochanie – powiedziała do siebie i zasnęła spokojnie.