Leśne skarby Zosi

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju wielkiego lasu mieszkała Zosia. Każdego wieczoru patrzyła przez okno na ciemniejące drzewa i marzyła, by poznać ich sekrety. Pewnego dnia mama powiedziała: „Chodź, pokażę ci leśne skarby”.

Zosia wzięła mamę za rękę i weszły między wysokie sosny. Ptaki śpiewały wesoło, a wiewiórka skakała z gałęzi na gałąź. Mama wskazała na małą kałużę: „Widzisz, jak woda odbija niebo? To pierwszy skarb – lustro lasu”.

Dalej zobaczyły stary dąb z dziuplą. W środku leżały żołędzie. Mama powiedziała: „Każdy żołądź to obietnica nowego drzewa. Drugi skarb to cierpliwość natury”. Zosia dotknęła chropowatej kory i poczuła ciepło słońca.

Nagle z krzaków wyskoczył zając. Przystanął, zastrzygł uszami i pobiegł dalej. „Trzeci skarb – powiedziała mama – to dzikość. Las uczy nas, że każdy ma swoje miejsce i swoją drogę”.

Usiadły na mchu pod leszczyną. Zosia zamknęła oczy i słuchała szumu liści. Czuła zapach wilgotnej ziemi i słodkich jagód. „Czwarty skarb – szepnęła mama – to cisza. W ciszy słychać najpiękniejsze historie”.

Wracając, Zosia zbierała kolorowe liście. Jeden był czerwony jak ogień, drugi żółty jak słońce. Mama uśmiechnęła się: „Piąty skarb – pamiątka. Las daje nam dary, które możemy zabrać do domu, by pamiętać o jego mądrości”.

Wieczorem Zosia położyła liście na parapecie. Przez okno widziała gwiazdy nad lasem. Pomyślała, że las jest jak wielki dom pełen sekretów, które czekają, by je odkrywać. Czuła się bezpieczna i szczęśliwa.

Mama przykryła ją kołdrą i pogłaskała po głowie. „Dobranoc, moja mała odkrywczyni. Niech ci się śnią leśne skarby”. Zosia westchnęła cicho, a jej oczy same się zamknęły. W pokoju zapanowała cisza, a za oknem migotały gwiazdy.