Bajka o lesie dla 6-latka: Cichy przyjaciel Antosia

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka Antoś wybrał się z mamą na spacer do lasu. Las był ogromny, zielony i pełen niespodzianek – wysoko rosły sosny, a pod nogami szeleściły liście. Antoś biegł przed siebie, aż mama powiedziała: – Spróbujmy iść cichutko, usłyszymy wtedy, o czym las szumi. Chłopiec przystanął i nadstawił ucha.

Z początku słyszał tylko własny oddech, ale po chwili dotarł do niego szelest w krzakach. Zza gałęzi wyjrzała ruda wiewiórka, trzymająca w łapkach orzeszka. – Ciii – szepnęła – słucham, jak wiatr tańczy z liśćmi. Antoś uśmiechnął się i przyłożył palec do ust. Wiewiórka mrugnęła i pobiegła dalej.

Chłopiec i mama ruszyli wolno leśną ścieżką. Nagle usłyszeli stukot – to dzięcioł kuł dziobem starą sosnę. – Dzień dobry, panie dzięciołku – powiedział cicho Antoś. Dzięcioł przerwał robotę i odparł: – Gdy jesteś cicho, słyszysz, jak drzewo opowiada swoje historie. Popatrz, pod korą mieszkają chrząszcze, a wyżej w dziupli śpi sowa.

Antoś przykucnął i przyjrzał się korze. Zauważył maleńkie mrówki wędrujące w szeregu. Każda niosła igiełkę albo okruszek. – Mrówki nigdy się nie kłócą, bo wiedzą, że każda jest ważna – szepnęła mama. – Prawda – odpowiedział Antoś. – I nie trzeba krzyczeć, żeby się dogadać.

Idąc dalej, natknęli się na strumyk. Woda cichutko pluskała o kamienie. Antoś usiadł na pniu i patrzył, jak tańczą odblaski słońca. – Las uczy nas, że aby usłyszeć najpiękniejsze rzeczy, trzeba być cicho i cierpliwie – powiedziała mama. – Zwierzęta nie boją się wtedy człowieka.

Wieczór zaczął zapadać, niebo zrobiło się pomarańczowe. Antoś i mama wrócili do domu. Chłopiec był zmęczony, ale szczęśliwy. Przed snem pomyślał o wiewiórce, dzięciole i mrówkach. Zamknął oczy i już po chwili śnił, że jest małym liskiem biegnącym przez mszak.

W pokoju zapanowała cisza, a przez okno wpadł blask księżyca. Antoś uśmiechał się przez sen. Las nauczył go, że nie trzeba głośno mówić, by być ważnym – wystarczy słuchać i szanować innych. Gdzieś w oddali pohukiwała sowa, życząc mu dobrej nocy.

Nad łóżkiem chłopca wisiały ciemnoniebieskie gwiazdy naklejone na suficie – przypominały mu o lesie. Mama pocałowała go w czoło i wyszeptała: – Dobranoc, mój mały przyjacielu lasu. Antoś westchnął szczęśliwie i z każdym oddechem stawał się coraz cichszy, aż zapadł w głęboki sen.