Tajemnica Starego Dębu

— Bajka do czytania —

W głębi zielonego lasu, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkał mały zajączek o imieniu Kiczyk. Miał mięciutkie, brązowe futerko i ogromne, ciekawskie uszy, które zawsze nasłuchiwały tajemnic. Każdego ranka wyruszał na wędrówkę, by poznawać leśne zakątki.

Któregoś dnia, gdy Kiczyk skakał po mchu, zobaczył dziwne światło wydobywające się spod korzeni ogromnego, starego dębu. Było miękkie i złociste, jakby ktoś zapalił malutką latarenkę. Zajączek przystanął i zamrugał oczami – nigdy czegoś takiego nie widział.

Z ciekawością podszedł bliżej. Wtedy usłyszał cichy, szorstki głos: – Pomóż mi, mały przyjacielu. To stary dąb mówił! Jego liście żółkły i opadały, a gałęzie smutno zwisały. – Wyczerpała się woda w moich korzeniach – wyszeptał. – Las potrzebuje deszczu, ale słońce grzeje zbyt mocno.

Kiczyk zatroskał się. Przypomniał sobie, że w strumyku za wzgórzem jest jeszcze woda. Pobiegł szybko do swoich leśnych przyjaciół: wiewiórki Rudej, sójki Modroskrzydłej i bobra Boba. – Stary dąb umiera – zawołał. – Musimy mu pomóc! Czy zgodzicie się ze mną przynieść wodę ze strumyka?

Zwierzęta bez wahania przytaknęły. Ruda chwyciła w dziób małe listki, które mogły służyć jak kubeczki, sójka przyniosła dziobek pełen wody, a bóbr wygrzebał w mule mały kanał, którym woda mogła spłynąć prosto do korzeni dębu. Kiczyk nosił w łapkach krople i śpiewał wesołą piosenkę.

Pracowali razem przez całe popołudnie. Stopniowo ziemia wokół dębu nasiąkła, a liście zaczęły nabierać soczystej zieleni. Stary dąb westchnął z ulgą: – Dziękuję wam, dzielne zwierzęta. Dzięki waszej przyjaźni i współpracy znów jestem silny. Każdy z was jest ważny, nawet mały zajączek, który pierwszy usłyszał mój szept.

Gdy słońce schowało się za horyzontem, zmęczony, ale szczęśliwy Kiczyk wrócił do swojej norki. Mama pogłaskała go po głowie i powiedziała: – Czas spać, mój dzielny odkrywco. Przez okno widać było migoczące gwiazdy, a w oddali słychać było szum starych drzew – opowiadały sobie historię o tym, jak małe serca mogą zdziałać wielkie rzeczy.