Wiewiórka Ruda i jagodowa przygoda

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie drzewa sięgały wysoko do nieba, mieszkała mała wiewióreczka o imieniu Ruda. Miała puszysty, rudy ogonek, który zawsze merdał, gdy była szczęśliwa, i okrągłe, błyszczące oczka, które patrzyły na wszystko z ciekawością. Każdego ranka budziła się z promykami słońca, które wpadający do jej dziupli.

Pewnego słonecznego dnia Ruda skakała po gałęziach, gdy nagle zauważyła coś wyjątkowego. Za starym dębem rosła wielka jagodzianka – krzak pełen najsłodszych, najczerwieńszych jagód, jakie kiedykolwiek widziała! Aż jej oczka zaświeciły z radości. "Hura!" – pisnęła cicho. "Nareszcie mam pełno jagód tylko dla siebie!"

Ruda zaczęła zbierać jagody do swojego małego koszyczka. Jedna, druga, trzecia – koszyczek wypełniał się powoli. Już marzyła o tym, jak zje wszystkie jagody sama, siedząc na swojej ulubionej gałęzi. Ale wtedy usłyszała cichutkie westchnienie.

To był Szaruś, mały zajączek z długimi uszami. Siedział pod krzaczkiem i wyglądał na smutnego. Jego koszyczek był pusty, a brzuszek burczał mu cichutko. "Nie mam już nic do jedzenia" – powiedział cicho, patrząc w ziemię.

Rudzie zrobiło się ciepło w serduszku. Spojrzała na swój pełny koszyczek, a potem na smutnego Szarusia. Powoli podeszła do niego. "Hej, Szarusiu – powiedziała miękko. – Mam dużo jagód. Może zjesz trochę ze mną?" Szaruś podniósł główkę, a jego długie uszy z radości podskoczyły.

Przyszedł też jeżyk Igiełka, który usłyszał śmiechy. Rudzie wystarczyło jagód dla wszystkich. Usiedli razem na miękkim mchu, pod wielkim dębem. Słońce przyjemnie grzało, a jagody były takie słodkie, że każdemu zrobiło się wesoło na sercu.

Gdy jagód było już coraz mniej, Ruda popatrzyła na swoich przyjaciół. Ich uśmiechy były najpiękniejszym widokiem. "Dziękujemy, Rudo!" – powiedzieli zgodnie. Ruda poczuła, że jej serduszko rośnie z radości. Dzielenie się jagodami było o wiele lepsze niż jedzenie ich w samotności.

Wieczorem Ruda wróciła do swojej ciepłej dziupli. Przez okrągłe okienko widziała, jak na niebie zapalają się pierwsze gwiazdy. Wiatr delikatnie kołysał gałęziami, a liście szeptały cichą kołysankę. Ruda ziewnęła słodko, przytuliła swój puszysty ogonek i szepnęła: "Dobranoc, lesie. Dobranoc, przyjaciele." I powoli, spokojnie, zasnęła.