Zosia i jej lalki

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym pokoju mieszkała dziewczynka o imieniu Zosia. Na jej łóżku, pod kolorową kołderką, spały dwie lalki: stara, miękka Lala i nowa, błyszcząca Kasia. Zosia bardzo je kochała, ale czasem – tak bywa – jedna wydawała się ważniejsza od drugiej.

Pewnego dnia Zosia dostała od babci nową lalkę – Kasię. Kasia miała różową sukienkę i złote włosy, które lśniły w świetle. Zosia była zachwycona i całymi dniami bawiła się tylko nią. Lala, stara lalka z czerwoną kokardą, leżała cicho na półce i czekała.

Minął tydzień, a Zosia nawet nie spojrzała na Lalę. Kasia była wspaniała, ale coś było nie tak. Kiedy Zosia chciała ubrać Kasię w nową sukienkę, Kasia się zacięła – jej guzik nie chciał zapiąć. Zosia westchnęła i odłożyła ją na bok.

Wieczorem, gdy Zosia poszła spać, jej mama wzięła Lalę i usiadła obok łóżka. – Spójrz, Zosiu – powiedziała cicho. – Ta lalka ma twoje pierwsze rysunki na policzkach. Pamiętasz, jak ją malowałaś? Zosia spojrzała i nagle przypomniała sobie wszystkie zabawy: pikniki z Lalą, herbatkę w ogrodzie, wspólne czytanie bajek.

Zosia przytuliła Lalę mocno i poczuła, że jest miękka, pachnąca domem. – Przepraszam, Lalu – szepnęła. – Tak bardzo cię lubię. A potem wzięła Kasię i położyła je obok siebie. – Jesteście obie wyjątkowe – powiedziała do lalek. – Każda inna, każda kochana.

Następnego dnia Zosia zrobiła dla obu lalek wspólne łóżeczko z kartonu i kolorowych szmatek. Lala i Kasia spały razem, a Zosia śmiała się cicho. Zrozumiała, że nie trzeba wybierać – miłość wystarczy dla wszystkich.

Od tej pory Zosia bawiła się na zmianę z każdą lalką. Czasem chciała tańczyć z Kasią, a czasem przytulać się do Lali. I zawsze, przed snem, kładła je obok siebie, by mogły razem śnić o przygodach.

A gdy zapadła noc, a gwiazdy rozświetliły niebo nad domem Zosi, obie lalki leżały spokojnie obok siebie. Zosia zamknęła oczy i pomyślała: „Jak dobrze mieć takich przyjaciół”. I zasnęła cicho, tuląc do snu swoją miłość do lalek.