Letnia tajemnica Zosi

— Bajka do czytania —

Pewnego gorącego lipcowego dnia pięcioletnia Zosia biegała po łące pełnej żółtych jaskrów i czerwonych maków. Słońce grzało jej policzki, a bose stopy czuły miękką trawę. Nagle pod starym dębem dostrzegła coś błyszczącego. To był mały, gliniany dzbanek pokryty kurzem i pajęczynami.

Zosia ostrożnie podniosła dzbanek i zdmuchnęła pajęczyny. Był ciepły, jakby ktoś przed chwilą trzymał go w dłoniach. Kiedy delikatnie odkręciła korek, z wnętrza wyleciał rój maleńkich, złocistych iskierek. Tańczyły w powietrzu, tworząc wirujące koła i śmiejąc się cichutko jak dzwoneczki.

– Kim jesteście? – zapytała zdziwiona Zosia. Jedna z iskierek zatrzymała się tuż przed jej nosem. – Jesteśmy letnimi duszkami – odpowiedziała cieniutkim głosikiem. – Mieszkamy w tym dzbanku od zawsze. Sprawiamy, że lato jest słoneczne, pachnie malinami i truskawkami, a wieczory są długie i gwiaździste.

– Dlaczego tu siedzicie? – zdziwiła się Zosia. – Bo zbliża się koniec lata – powiedział inny duszek, smutno machając skrzydełkami. – Musimy wrócić do słońca, zanim nadejdzie jesień. Inaczej lato nie skończy się w porę, a dni staną się zmęczone i szare.

Zosia pomyślała o swoich ulubionych letnich zabawach – o kąpielach w jeziorze, o lodach śmietankowych i o wieczornym patrzeniu w gwiazdy. Czy naprawdę musi to wszystko minąć? Ale w głębi serca wiedziała, że każda pora roku jest potrzebna.

– Pomogę wam wrócić! – powiedziała stanowczo. Duszki pisnęły z radości. Wskazały drogę w stronę zachodzącego słońca. Zosia szła przez łąkę, a duszki fruwały wokół niej, muskając jej włosy złocistym pyłem. Gdy dotarli na wzgórze, słońce było wielką pomarańczową kulą tuż nad horyzontem.

– Żegnaj, Zosiu! Dziękujemy! – zawołały duszki i weszły w promienie słońca, rozpływając się w blasku. Zosia poczuła, że lato właśnie delikatnie mruga do niej okiem. Usiadła na trawie i patrzyła, jak niebo powoli robi się fioletowe, a na niebie pojawiają się pierwsze gwiazdy.

Wróciła do domu, a mama pogłaskała ją po głowie i powiedziała, że czas spać. Zosia położyła się do łóżka. Za oknem świeciły gwiazdy, a ciepły wiatr wplatał w jej sny zapach lata. Uśmiechnęła się i zamknęła oczy. Wiedziała, że lato zawsze wróci, ale najpierw musi nadejść jesień – i to też jest piękne.