Skrzat i tańczące kwiaty na łące

— Bajka do czytania —

Na wielkiej, zielonej łące, gdzie trawa sięgała prawie do kolan, mieszkał mały skrzat o imieniu Mruczek. Mruczek miał zieloną czapeczkę i brodę z mchu, a jego ulubionym zajęciem było słuchanie, jak wiatr szepcze do kwiatów.

Pewnego słonecznego poranka Mruczek obudził się i usłyszał cichutki płacz. Ktoś chlipał pod dużym liściem łopianu. Okazało się, że to mały stokrotek, który czuł się smutny, bo był niski i nikt go nie zauważał.

– Nie martw się – powiedział Mruczek i pogłaskał stokrotka po białych płatkach. – Pokażę ci, jak bardzo jesteś ważny.

Skrzat zaprowadził stokrotka na środek łąki, gdzie wszystkie kwiaty tańczyły w rytm wiatru. Nagle nadleciała pszczoła Bzyczka i usiadła właśnie na stokrotku. – Dziękuję, mały przyjacielu – zabrzęczała. – Twój nektar jest najsłodszy, bo jesteś najmniejszy i najdelikatniejszy.

Stokrotek zdziwił się, bo myślał, że nikt go nie potrzebuje. Tymczasem obok niego usiadł biedronka Kropka, która szukała cienia. – Pod twoimi płatkami jest tak przyjemnie – powiedziała. – Jesteś jak mały parasol.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za wzgórzem, Mruczek zebrał wszystkie kwiaty na łące. Każdy opowiadał, jak stokrotek pomógł im w ciągu dnia: pszczole dał nektar, biedronce dał cień, a mrówce dał schronienie przed kroplą deszczu.

Stokrotek poczuł, że jego serduszko robi się ciepłe i duże. – Teraz wiem – szepnął – że nie trzeba być wysokim ani kolorowym, żeby być ważnym. Wystarczy być sobą.

Mruczek uśmiechnął się, przykrył stokrotka listkiem i zaśpiewał mu cichą kołysankę. Gwiazdy na niebie zamrugały przyjaźnie, a cała łąka zasnęła w spokoju, szepcząc: „Dobranoc, mały stokrotku, dobranoc, Mruczku”.

I tak, w ciepłej ciszy nocy, wszystkie kwiaty i skrzaty śniły o tym, jak pięknie jest być potrzebnym. A nad łąką, wysoko, świeciła jedna, mała gwiazdka, która przypominała wszystkim, że każdy jest wyjątkowy.