Bajka o iskierkach i leśnych kwiatach

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie mech pachniał wilgocią, a promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkała mała wróżka Iskierka. Miała skrzydła jak płatki maku i nosiła sukienkę utkaną z porannej rosy. Każdego ranka podlewała maleńkie, niebieskie kwiatki, które rosły pod starym dębem.

Pewnego dnia do lasu przyszła pięcioletnia Zosia. Szła z mamą na spacer, ale tak bardzo zachwyciły ją leśne zapachy, że oddaliła się od ścieżki. Nagle usłyszała cichutki śpiew. To Iskierka nuciła piosenkę o słońcu i deszczu. Zosia schowała się za krzakiem i patrzyła.

– Kim jesteś? – zapytała w końcu Zosia, wystawiając głowę.

Iskierka uśmiechnęła się. – Jestem opiekunką kwiatów. Te niebieskie kwiatuszki to iskierniki. Potrafią świecić w nocy, ale tylko wtedy, gdy ktoś w nie wierzy. – Zosia spojrzała na kwiaty. Były zwyczajne, ale coś w nich iskrzyło.

– Czy mogę pomóc je podlewać? – spytała Zosia. Iskierka skinęła głową i podała jej konewkę zrobioną z żołędzia. Zosia ostrożnie skropiła każdy kwiatek. Woda błyszczała jak diamenty.

Gdy zapadł zmrok, Zosia musiała wracać. – Przyjdź jutro – szepnęła Iskierka. – Wtedy zobaczysz, co potrafią iskierniki. Zosia obiecała i pobiegła do mamy.

Następnego wieczoru Zosia znów przyszła. Kwiaty lśniły delikatnym, błękitnym światłem. – To dlatego, że uwierzyłaś – powiedziała Iskierka. – Gdy ktoś wierzy w magię, nawet mały kwiatek staje się gwiazdą. Zosia usiadła na mchu i patrzyła, jak iskierniki rozświetlają las.

Wkrótce zrobiło się ciemno, a Zosia poczuła senność. Iskierka otuliła ją płatkami maku i zaśpiewała cichą kołysankę. – Śpij, Zosiu. Pamiętaj, że magia jest wszędzie, nawet w zwykłych kwiatach. Wystarczy tylko uwierzyć. – Zosia zamknęła oczy, a nad lasem zapaliły się pierwsze gwiazdy.