Bajka o łące, która uczyła dzielić się

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka na zielonej łące mieszkał mały zajączek o imieniu Zuzia. Zuzia uwielbiała skakać po miękkiej trawie i zbierać kolorowe kwiaty. Ale dzisiaj czuła się trochę samotna, bo wszystkie jej zabawki były tylko dla niej.

Zuzia usiadła pod wielkim dębem i patrzyła, jak motyle tańczą w słońcu. Nagle usłyszała cichutki płacz. To była mała biedronka, która zgubiła swoją kropkę. Zuzia podeszła i zapytała: – Dlaczego płaczesz? – Bo nie mam się z kim bawić – odpowiedziała biedronka.

Zuzia pomyślała chwilę, a potem wyjęła z koszyka swoją ulubioną czerwoną wstążkę. – Możesz ją nosić jako nową kropkę – powiedziała z uśmiechem. Biedronka aż podskoczyła z radości i założyła wstążkę na plecy.

Potem razem skakały po łące. Spotkały pszczółkę Mańkę, która niosła ogromny pyłek kwiatowy. – Pomogę ci – powiedziała Zuzia i podzieliła się swoim małym listkiem, żeby Mania mogła odpocząć.

Wkrótce dołączył do nich mały chrząszcz Tomek, który miał nową piłkę. – Chcesz się pobawić? – zapytał. Zuzia zgodziła się i wszyscy razem grali w zielonej trawie. Gra była wesoła, a każdy miał coś do dodania.

Pod wieczór Zuzia spojrzała na swoich nowych przyjaciół. – Dziękuję, że mogliśmy się razem bawić – powiedziała cicho. – Dzielenie się jest fajne – dodała biedronka. – Każdy coś daje i każdy coś dostaje – odpowiedział Tomek.

Zuzia wróciła do swojej norki pod dębem, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Czuła się szczęśliwa, bo odkryła, że dzielenie się z innymi sprawia, że serce rośnie tak jak łąka po wiosennym deszczu.

Zmrużyła oczy, a wokół niej unosił się zapach miodu i kwiatów. Gwiazdy migotały cicho, a mała Zuzia zasnęła z uśmiechem, wiedząc, że jutro znów będzie się dzielić radością z przyjaciółmi.