Tajemnica Łąki

— Bajka do czytania —

Nad wielką, zieloną łąką wstało słońce. Obudziło małego zajączka Filipa, który mieszkał w noreczce pod starym dębem. Filip przeciągnął się, umył łapki poranną rosą i wyskoczył na kwiecisty dywan. Łąka była jego całym światem – pełna barw, zapachów i przyjaciół. Dziś jednak coś było nie tak. Kwiaty nie pachniały tak słodko, a trawa wydawała się jakaś blada.

Filip rozejrzał się wokół. Tam gdzie zwykle rosły czerwone maki, teraz stały smutne, pochylone główki. – Co się dzieje? – zapytał pszczółkę Zosię, która przysiadła na rumianku. Zosia westchnęła: – Od kilku dni nie ma porannej rosy. Liście nie mają siły, a pyłek wysycha. Łąka choruje.

Filip postanowił pomóc. Pobiegł do motyla Stasia, który siedział na kamieniu. – Stasiu, wiesz, czego brakuje rosie? – zapytał. Motyl złożył skrzydełka i odparł: – Podobno rosa pojawia się tylko tam, gdzie jest cień. A na naszej łące wycięto kilka krzewów. Słońce pali ziemię od rana do wieczora.

Zajączek zmartwił się. – To my musimy dać cień – powiedział. – Może posadzimy nowe drzewo? Zosia i Staś spojrzeli na siebie. – Ale to zajmie lata – powiedziała pszczółka. – Nie szkodzi – odparł Filip. – Nawet małe drzewo da cień małemu kwiatkowi. Każdy listek się liczy.

Wzięli się do pracy. Zosia przyniosła żołądź ze starego dębu, Staś wzruszył ziemię swymi lekkimi odnóżami, a Filip wykopał dołek. Razem wsadzili żołądź, a potem przykryli go ziemią. – Potrzebuje wody – powiedział Filip. Pobiegł do strumyka, nabrał w łapki i powoli polał mały pagórek.

Minęło kilka dni. Codziennie rano Filip, Zosia i Staś odwiedzali sadzonkę. Pewnego ranka z ziemi wystawał drobny zielony pęd. – Wyrasta! – zawołał radośnie zajączek. I rzeczywiście, mały dąb zaczął rosnąć. Z każdym dniem zwiększał się jego cień. Pod nim pojawiły się pierwsze krople porannej rosy.

Łąka powoli wracała do życia. Kwiaty wyprostowały się, trawa stała się soczyście zielona, a pszczoły i motyle znów tańczyły w powietrzu. Filip usiadł pod młodym drzewkiem i patrzył, jak słońce zachodzi nad łąką. Był zmęczony, ale szczęśliwy. – Zrobiliśmy to – szepnął.

Wieczorem wrócił do swojej norki. Przed snem wyjrzał przez okno. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a łąka spokojnie mruczała cichym brzęczeniem owadów. Filip westchnął z ulgą. Wiedział, że łąka będzie teraz bezpieczna, bo znalazł tajemnicę jej siły – miłość i przyjaźń.

Położył się na miękkim posłaniu z mchu i zamknął oczy. Wiatr delikatnie poruszał firanką z pajęczyny, a z daleka dochodziło kojące bzyczenie. – Dobranoc, Łąko – wyszeptał Filip. I zasnął snem spokojnym, jak kropla rosy na listku. Cisza otuliła cały świat.