Kurki i tajemnicze jajko

— Bajka do czytania —

Na małym, zielonym podwórku, tuż obok drewnianego płotu, mieszkały trzy przyjaciółki – Kasia, Zosia i Mela. Kasia była biała jak śnieg, Zosia ruda jak jesienny liść, a Mela miała na głowie wesoły czubek, który sterczał do góry. Każdego dnia biegały razem po trawie, szukały smacznych ziarenek i piły wodę z małej kałuży. Ale tego poranka stało się coś niezwykłego.

Kiedy kurki wstały i wybiegły z kurnika, zobaczyły coś błyszczącego w kącie podwórka. Podeszły bliżej i zobaczyły malutkie, złote jajko! Było gładkie i ciepłe, a w środku coś lekko stukało. – Ojej, czyje to może być? – zapiszczała Kasia. – Może zgubiła je mama kaczka? – zastanawiała się Zosia. – Albo wiewiórka? – dodała Mela, machając czubkiem.

Kurki postanowiły razem zaopiekować się jajkiem. Zrobiły miękkie gniazdko z siana i położyły je delikatnie w środku. – Musimy je ogrzewać – powiedziała Kasia. – I pilnować, żeby nikt go nie zabrał – dodała Zosia. Mela przykryła jajko swoim czubkiem i wszystkie trzy usiadły wokół niego cierpliwie.

Minęła godzina, potem druga. Kurki zaczynały być głodne, ale żadna nie chciała zostawić jajka samego. – Pobiegnę po ziarenka dla nas wszystkich – zaproponowała Mela. – A wy zostańcie i grzejcie jajko. Kasia i Zosia kiwnęły główkami i Mela pobiegła do karmnika. Przyniosła pełno smacznych ziarenek i wszystkie razem zjadły, siedząc wokół gniazdka.

Nagle jajko zaczęło się kołysać i pukać głośniej. – Ktoś chce wyjść! – zawołała Zosia. Kurki przyglądały się z zachwytem, kiedy z jajka wykluł się malutki, żółciutki kurczaczek. Pisnął cichutko: „pi pi!”. Kurki uśmiechnęły się szeroko. – Będziemy się nim opiekować razem – powiedziała Kasia. I tak każdego dnia bawiły się z kurczaczkiem, uczyły go szukać jedzenia i chroniły przed deszczem.

Kiedy zapadł wieczór, kurki były bardzo zmęczone, ale szczęśliwe. Położyły się w kurniku obok siebie, a mały kurczaczek zasnął między nimi. Księżyc świecił przez okno, a gwiazdy migotały na niebie. – Dobranoc, przyjaciółki – szepnęła Mela. – Dobranoc – odpowiedziały cichutko Kasia i Zosia. Wszystkie zamknęły oczy i zapadły w spokojny sen.

I od tej pory kurki wiedziały, że razem można zdziałać więcej niż osobno. Dzielenie się i pomoc sprawiają, że każdy dzień jest piękniejszy.