Kurka Zuzia i gwiazdy cierpliwości

— Bajka do czytania —

Na małym podwórku, gdzie rosły dojrzałe słoneczniki, mieszkała kurka Zuzia. Miała złote piórka i mały czerwony grzebyk, który sterczał jak korona. Każdego wieczoru siadała na swoim ulubionym kamieniu i patrzyła w niebo.

Kiedy zapadał zmrok, na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy. Zuzia bardzo chciała je zobaczyć z bliska – sięgała w górę, podskakiwała, ale nic z tego. Była za mała. Westchnęła i opuściła główkę.

Obok niej przysiadła stara kura Kasia. – Co ci jest, mała? – zapytała ciepło. – Chcę dotknąć gwiazd, ale nie sięgam – odpowiedziała Zuzia. Kasia uśmiechnęła się i powiedziała: – Gwiazdy są dla tych, którzy umieją czekać.

Zuzia nie rozumiała. – Jak mam czekać, skoro chcę zaraz? – Kasia wskazała dziobem na wysoki słonecznik. – Widzisz ten kwiat? Gdy był małym nasionkiem, też musiał czekać na słońce. Każda rzecz potrzebuje swojego czasu.

Następnego dnia Zuzia postanowiła pomóc młodszym pisklętom nauczyć się grzebać w ziemi. Pokazywała im, gdzie szukać robaczków, i cierpliwie czekała, aż same znajdą jedzenie. Pisklęta piszczały z radości, a Zuzia czuła, że jej serce rośnie.

Wieczorem znów spojrzała w niebo. Tym razem gwiazdy wydawały się większe i jaśniejsze. Nie musiała ich dotykać – wystarczyło, że na nie patrzyła. Kasia znów usiadła obok. – Widzisz, cierpliwość sprawia, że piękne rzeczy stają się bliższe.

Zuzia przytuliła się do Kasi. – Dziękuję. Nauczyłam się, że nie trzeba od razu wszystkiego mieć. Czasem wystarczy poczekać i pomóc innym. Kasia zamrugała okiem, a gwiazdy mrugnęły w odpowiedzi.

Potem na podwórku zapanowała cisza. Zuzia położyła się na miękkiej słomie, a nad nią migotały gwiazdy. Czuła się spokojna i szczęśliwa. Powoli zamknęła oczy, a ostatnia myśl, jaka przyszła jej do głowy, brzmiała: „Dobranoc, małe światełka”.