Kurki i tajemnica złotego piórka

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, na małym, zielonym podwórku, mieszkała sobie gromadka puchatych kurek. Były tam kurki białe jak śnieg, czarne jak węgielek i jedna malutka, złocista kurka, którą wszyscy nazywali Złotka.

Złotka była najmniejsza ze wszystkich kurek. Kiedy inne kurki dziobały ziarenka, Złotka musiała stawać na paluszkach. Kiedy biegały po podwórku, jej nóżki były najkrótsze. Czasami Złotka czuła się smutna, że nie jest taka duża i silna jak inne kurki.

Pewnego słonecznego poranka, największa kurka, Białaska, zgubiła swoje najpiękniejsze, złote piórko. Bardzo się zmartwiła, bo to piórko dostała od mamy. Wszystkie kurki zaczęły szukać – zaglądały pod krzaczki, w trawę, za płotek. Ale piórka nigdzie nie było.

Złotka też chciała pomóc. Schyliła się niziutko i zajrzała pod mały listek. I co zobaczyła? Maleńką, przestraszoną biedronkę, która trzęsła się z zimna. Biedronka schowała się pod listkiem, bo bała się wielkich kurek.

Złotka podeszła cichutko i zapytała: 'Czemu się trzęsiesz, mała biedronko?'. Biedronka odpowiedziała: 'Zgubiłam się i jest mi zimno. A te duże kurki są takie głośne!'. Złotka westchnęła i przykryła biedronkę swoim małym, puchatym skrzydełkiem. 'Nie bój się, ogrzeję cię' – powiedziała.

Wtedy Białaska podbiegła do Złotki i zobaczyła, jak ta opiekuje się biedronką. Białaska uśmiechnęła się i powiedziała: 'Jesteś najmniejsza, ale masz największe serce ze wszystkich kurek!'. I wtedy, spod skrzydełka Złotki, wypadło złote piórko Białaski! To biedronka je znalazła i schowała, by się ogrzać.

Białaska oddała piórko biedronce, żeby miała się czym przykryć, a Złotce podarowała nowe, jeszcze piękniejsze piórko. Od tego dnia wszystkie kurki wiedziały, że nie liczy się wielkość, tylko to, jak bardzo potrafimy kochać i pomagać innym.