Kura Złotopiórka i tajemnica kolorowych jajek

— Bajka do czytania —

Za drewnianym płotem, na pagórku porośniętym koniczyną, stał mały, żółty kurnik. Mieszkały w nim trzy kury: Białopiórka, Rdzawopiórka i najmniejsza z nich – Złotopiórka. Każdego ranka znosiły po jednym jajku, a każde jajko było białe jak obłoczek.

Złotopiórka patrzyła na swoje białe jajko i wzdychała. – Jakie one wszystkie są jednakowe! – powiedziała do Białopiórki. – Chciałabym, żeby moje jajko wyglądało jak słońce albo jak kropelki deszczu.

Białopiórka wzruszyła ramionami. – Kury znoszą białe jajka, takie jest prawo. – Ale Złotopiórka nie dawała za wygraną. W kurniku znalazła zapomniane farbki, które zostawiła kiedyś córka gospodarza.

Złotopiórka usiadła na swoim gniazdku, wzięła pędzelek i zaczęła malować. Najpierw wymalowała na skorupce małe, żółte słoneczko. Potem dodała niebieskie kropki, a na koniec zieloną trawkę. Jajko wyglądało jak mały obrazek.

Kiedy Rdzawopiórka zobaczyła kolorowe jajko, oczy jej się zaświeciły. – Ale piękne! – zawołała. – Ja też chcę takie! I zaraz pobiegła szukać farbek. Wkrótce wszystkie trzy kury malowały swoje jajka: Białopiórka zrobiła różowe w białe groszki, Rdzawopiórka pomarańczowe w żółte paski.

Wieczorem przyszła dziewczynka o imieniu Zosia. Zobaczyła kolorowe jajka i aż klasnęła w dłonie. – Jakie cudowne! – powiedziała. – Złotopiórko, jesteś prawdziwą artystką!

Od tego dnia w kurniku każde jajko było inne i wyjątkowe. Kury zrozumiały, że nie trzeba być takim samym, żeby być pięknym. Każda z nich miała swój własny pomysł i to było najważniejsze.

Kiedy słońce schowało się za pagórek, Złotopiórka wtuliła się w słomę. Na zewnątrz gwiazdy świeciły jak maleńkie, srebrne jajka na niebie. – Dobranoc, siostry – szepnęła i zamknęła oczy, śniąc o kolorowych wzorach.