Kurka Złotopiórka i tajemnica własnego podwórka

— Bajka do czytania —

Na małym, zielonym podwórku, otoczonym płotem z białych desek, mieszkała kurka o imieniu Złotopiórka. Była mała, puchata i miała piórka w kolorze słońca. Każdego ranka wstawała pierwsza i głośno wołała: „Ko-ko-ko! Dzień dobry, świecie!”.

Pewnego dnia Złotopiórka zobaczyła, jak kaczka Kasia pluska się w kałuży i głośno kwacze. „Jakie to zabawne!” – pomyślała kurka. Spróbowała wejść do wody, ale jej nóżki były za krótkie, a piórka zmoczyły się i zrobiły się ciężkie. Kasia zaśmiała się: „Kwa! Kury nie pływają!”.

Złotopiórka poczuła smutek. Pobiegła do koguta Feliksa, który głośno piał na płocie. „Feliksie, jak ty to robisz? Ja chcę tak głośno śpiewać!” – zapiszczała. Feliks wzruszył ramionami: „Kukuryku! To nie dla ciebie, mała. Kury gdaczą, a nie pieją.”.

Złotopiórka usiadła pod krzakiem agrestu i spuściła główkę. Nagle zobaczyła, jak mały chłopiec Jasiu wrzucił do kurnika garść ziaren. Wszystkie kury zaczęły biegać i dziobać. Złotopiórka też podbiegła, ale zatrzymała się, bo zobaczyła, że jedna z kur – Stara Kłapcia – nie może znaleźć ziarna, bo jest starsza i gorzej widzi.

Złotopiórka podeszła cichutko, odgarnęła dziobkiem kilka ziarenek i położyła je przed Kłapcią. „Proszę, dla ciebie” – zagdakała miękko. Kłapcia uśmiechnęła się: „Dziękuję, Złotopiórko. Jesteś bardzo dobra. Nie każdy umie tak pomagać.” Wtedy kurka zrozumiała, że nie musi pływać jak kaczka ani piać jak kogut – ona ma swoje własne, wyjątkowe serce.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Złotopiórka wróciła do kurnika. Położyła się na miękkim sianie i zamknęła oczy. Czuła się szczęśliwa, bo wiedziała, że bycie kurą jest wspaniałe. I tak, wśród cichych oddechów innych kur i szelestu słomy, zasnęła spokojnym snem, a gwiazdy świeciły nad podwórkiem jak małe, ciepłe iskierki.