Iskierka i mały kwiatek

— Bajka do czytania —

W krainie tęczowych łąk, gdzie trawa pachnie wanilią, a niebo mieni się pastelowymi barwami, mieszkały małe kucyki pony. Każdy z nich miał swoją ulubioną zabawę – jedne skakały przez stokrotki, inne plotły wianki z mleczy, a jeszcze inne goniły się po pagórkach.

Najbardziej ruchliwym kucykiem była Iskierka. Miała złotą grzywę i różową łatkę na czole. Uwielbiała zbierać polne kwiaty i układać z nich kolorowe bukiety. Pewnego dnia, podczas biegania po łące, zobaczyła coś małego i smutnego – malutki, zwiędły kwiatek, który leżał samotnie na ścieżce.

Iskierka zatrzymała się i nachyliła nad kwiatkiem. Płatek za płatkiem opadały na ziemię. Kucyk poczuł w sercu dziwny smutek. „Nie martw się” – szepnęła – „pomogę ci”. Ostrożnie wzięła kwiatek w zęby i poniosła go do źródełka, gdzie woda była czysta i chłodna.

Po drodze spotkała swojego przyjaciela, kucyka Błyskotka. „Co robisz, Iskierko? Chodź, będziemy skakać przez obręcze!” – zawołał. Iskierka spojrzała na zwiędły kwiatek i odpowiedziała: „Najpierw muszę pomóc temu kwiatkowi. Później się pobawimy”. Błyskotek wzruszył ramionami i pogalopował dalej.

Przy źródełku Iskierka zanurzyła korzonki w wodzie. Kwiatek powoli podniósł główkę, ale wciąż był blady. Wtedy kucyk przypomniała sobie, że jej babcia mówiła, iż kwiaty lubią śpiew. Zaczęła więc nucić cichą, spokojną melodię. Inne kucyki, które biegały w pobliżu, przystanęły i słuchały.

Błyskotek podszedł bliżej i zapytał: „Dlaczego śpiewasz do zwiędłego kwiatka?” Iskierka uśmiechnęła się: „Bo każdy, nawet najmniejszy, zasługuje na pomoc. Gdybyśmy wszyscy pomagali sobie nawzajem, łąka byłaby piękniejsza”. Wtedy kucyki postanowiły dołączyć. Jeden przyniósł trochę słońca w kopytkach, drugi wilgotną chmurkę, a trzeci ułożył liście wokół kwiatka.

Nagle mały kwiatek wyprostował się, a jego płatki stały się jaskrawożółte. Rozkwitł tak pięknie, że wszystkie kucyki zaklaskały. Iskierka poczuła w sercu ciepło. Od tej chwili każdego dnia sprawdzała, czy ktoś nie potrzebuje pomocy – czy to zwiędły kwiatek, czy zagubiony biedronka, czy smutny kucyk.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za tęczowymi wzgórzami, Iskierka położyła się na miękkiej trawie. Patrzyła w gwiazdy i myślała o tym, jak mały dobry uczynek może sprawić, że świat staje się lepszy. Zamknęła oczy, a wokół niej unosił się zapach wanilii i świeżych kwiatów. Dobranoc, Iskierko – szepnął wiatr. – Dobranoc, mały kucyku.