Mikołaj i zapomniana gwiazdka

— Bajka do czytania —

W małym, śnieżnym domku mieszkał Mikołaj. Nie ten wielki, z saniami, tylko mały, ciepły Mikołaj, który uwielbiał pakować prezenty dla swoich pluszowych przyjaciół.

Pewnego wieczoru Mikołaj postawił na parapecie małą choinkę. Zapalił na niej kolorowe lampki, ale jedna gwiazdka na czubku – ta najważniejsza – nie chciała świecić. Mikołaj westchnął: „Ojej, gwiazdka zgasła. Kto teraz będzie wskazywał drogę prezentom?”.

Z kąta pokoju wyszedł mały, puszysty skrzat o imieniu Gucio. Miał zieloną czapeczkę i uśmiech od ucha do ucha. „Pomogę ci, Mikołaju!” – powiedział. Gucio przyniósł srebrny proszek i posypał nim gwiazdkę. Nic się nie stało. „Może potrzeba czegoś więcej?” – zastanowił się skrzat.

Mikołaj spojrzał na swoje prezenty: pluszowego misia, laleczkę i kolorowe klocki. Nagle pomyślał: „A gdybym dał jedną zabawkę komuś, kto nie ma? Może wtedy gwiazdka zapłonie?”. Gucio pokiwał głową: „To dobry pomysł, Mikołaju!”.

Wybrali razem małego pluszowego zajączka. Mikołaj zaniósł go pod okno sąsiadki, małej Zosi, która była chora. Położył go delikatnie na parapecie. Gdy wrócił do domu, choinka mrugnęła światłem, a gwiazdka na czubku rozbłysła złotym blaskiem.

Mikołaj i Gucio uśmiechnęli się do siebie. „Działa!” – zawołał skrzat. „To nie magia proszku, tylko magia dzielenia się” – powiedział cicho Mikołaj. Usiedli na dywanie i patrzyli, jak gwiazdka migocze radośnie.

Potem Mikołaj położył się spać, a Gucio przykrył go kocykiem. „Dobranoc, Mikołaju” – szepnął skrzat. Gwiazdka na choince świeciła ciepłym światłem, a za oknem sypał śnieg. Wszystko było ciche i spokojne.

Mały Mikołaj zamknął oczy. Wiedział, że prawdziwa magia to dawać radość innym. Gwiazdka na czubku choinki świeciła teraz jaśniej niż wszystkie lampki razem. I tak zasnął słodko, otulony blaskiem i ciszą nocy.