Iskierka i zagubiony ptaszek

— Bajka do czytania —

W Krainie Tęczowych Łąk mieszkała mała kucyk o imieniu Iskierka. Miała złotą grzywę, która w słońcu lśniła jak małe światełka. Każdego ranka biegała po łące, zbierając kwiaty i tańcząc z motylami. Dziś jednak wydarzyło się coś niezwykłego.

Gdy Iskierka skakała po polu stokrotek, usłyszała cichutki płacz. Ktoś wołał: „Pomocy! Pomocy!”. Rozejrzała się i zobaczyła małego, niebieskiego ptaszka, który siedział na kamieniu i trząsł się ze smutku. „Co się stało?” – zapytała Iskierka łagodnie. „Zgubiłem się! Nie mogę znaleźć drogi do gniazda, a już zaczyna się ściemniać” – zapiszczał ptaszek.

Iskierka pogłaskała go nosem. „Nie martw się, pomogę ci. Jak masz na imię?” – zapytała. „Jestem Błękitek” – odpowiedział ptaszek. Iskierka pomyślała chwilę. „Moje iskierki na grzywie mogą świecić w ciemności. Pokażę ci drogę!” – powiedziała radośnie. Błękitek uśmiechnął się pierwszy raz od dawna.

Ruszyli razem przez łąkę. Iskierka szła powoli, a jej grzywa migotała miękkim światłem. „Gdzie mieszka twoje gniazdo?” – spytała. „W starej wierzbie nad strumieniem” – odpowiedział Błękitek. Iskierka znała to miejsce. „To niedaleko, ale musimy przejść przez mostek” – wyjaśniła.

Gdy dotarli do mostku, zobaczyli, że deski są trochę popsute. Błękitek przestraszył się. „Jak przejdziemy?” – zapytał. Iskierka położyła się i powiedziała: „Wejdź na mój grzbiet, przeniosę cię. Jestem silna i ostrożna”. Ptaszek wskoczył na jej grzywę, a kucyk ostrożnie przeszła po mostku, świecąc iskierkami, by oświetlić każdy krok.

Za mostkiem zobaczyli starą wierzbę. Na jednej z gałęzi wisiało gniazdo. „To tutaj!” – zaćwierkał Błękitek radośnie. Iskierka pomogła mu wzlecieć, podnosząc go lekko nosem. Ptaszek wpadł do gniazda i natychmiast poczuł się bezpiecznie. Dziękując, zaśpiewał najpiękniejszą piosenkę, jaką umiał.

Iskierka usiadła pod wierzbą, patrząc, jak gwiazdy pojawiają się na niebie. Była szczęśliwa, że mogła pomóc. „Pomaganie innym to największa magia” – szepnęła do siebie. Błękitek zasnął w gnieździe, a Iskierka czuła, że i jej oczy robią się ciężkie.

Nad Krainą Tęczowych Łąk zapadła cicha noc. Iskierka położyła się na miękkiej trawie, a jej grzywa przestała świecić, wtapiając się w ciemność. Gwiazdy mrugały do niej przyjaźnie. „Dobranoc, Iskierko. Dobranoc, mały ptaszku” – szepnął wiatr. I tak wszystko skończyło się dobrze, a sen przyszedł spokojny i ciepły.