Kucykowe iskierki

— Bajka do czytania —

W krainie Tęczowej Łąki, gdzie trawa pachnie wanilią, a niebo mieni się pastelowymi barwami, mieszkał mały kucyk o imieniu Tęczek. Miał mięciutką, białą grzywę i złote kopytka, które iskrzyły się w słońcu. Jego najlepszym przyjacielem był kucyk Brylant – cały w błękitne łatki i z grzywą jak chmurka.

Pewnego dnia Tęczek znalazł na łące wyjątkowy kamyk – był okrąglutki i mienił się wszystkimi kolorami tęczy. – Popatrz, Brylancie! Znalazłem skarb! – zawołał radośnie i potoczył kamyk kopytkiem. Brylant przytulił się do niego i westchnął z zachwytem. – Jaki piękny!

Tęczek chciał bawić się kamykiem sam, bo był taki wyjątkowy. Schował go pod swoją grzywę i pobiegł w stronę stawu. Gdy się odwrócił, zobaczył, że Brylant stoi smutny pod drzewem i patrzy w ziemię. – Czemu nie skaczesz ze mną? – zapytał Tęczek. – Bo chciałbym też poturlać twój kamyk, ale ty go chowasz – odpowiedział cicho Brylant.

Tęczek poczuł w brzuszku dziwne mrowienie. Zrozumiał, że zabawa samotna nie jest taka fajna. Podszedł do przyjaciela i położył kamyk na trawie. – Może poturlamy go razem? – zaproponował. Oczy Brylanta zaświeciły się jak gwiazdki. – Naprawdę? – ucieszył się.

Obydwa kucyki zaczęły turlać kamyk po łące. Kamyk podskakiwał wesoło, a za nim biegły dwa małe kucyki, chichocząc i brykając. Wkrótce dołączyła do nich klaczka Różyczka o różowej grzywie i kucyk Nitek w zielone paski. – Możemy się pobawić? – zapytały. Tęczek bez wahania kiwnął głową.

Zaczęli wszyscy razem układać z kamyka ścieżkę do tęczowego mostu. Każdy dodawał swój pomysł: Brylant przyniósł listki, Różyczka muszelki, a Nitek patyczki. Tęczek patrzył na to wszystko i czuł, jak jego serduszko rośnie z radości. Zabawa w gronie przyjaciół była sto razy lepsza niż samotne turla kamyka.

Gdy słońce zaczęło chować się za wzgórzami, wszystkie kucyki położyły się na miękkiej trawie. Tęczek przytulił kamyk do policzka i wyszeptał: – Dziękuję, że nauczyłeś mnie dzielić się radością. Brylant położył głowę na jego grzywie i zamknął oczy. Nad łąką zapadła cicha, błoga cisza.

Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy. Tęczek westchnął sennie i pomyślał, że prawdziwa magia nie tkwi w samotnym skarbie, ale w tym, że można go pokazać komuś bliskiemu. A wtedy nawet zwykły kamyk staje się tęczowym mostem do przyjaźni. Dobranoc, kucyki. Dobranoc, Tęczkowy świecie.