Kubuś Puchatek i cierpliwość miodowego drzewa

— Bajka do czytania —

Kubuś Puchatek obudził się pewnego ranka z wielką ochotą na miód. Węsząc noskiem, wyczuł zapach unoszący się z daleka. Pobiegł w stronę lasu i zobaczył ogromne, stare drzewo, z którego pnia kapał złocisty miód.

Kubuś podskakiwał, próbując dosięgnąć do dziupli, ale gałęzie były zbyt wysoko. „Och, och” – westchnął. „Gdybym tylko był wyższy! Albo gdyby miód sam spłynął do mojego garnuszka!”.

Wtedy pojawił się Prosiaczek. „Kubusiu, co się stało?” – zapytał. „Miód jest tam, ale nie mogę go zdobyć” – odpowiedział smutno Puchatek. Prosiaczek popatrzył w górę i powiedział: „Może potrzebujemy drabiny?”.

Przyjaciele poszli po Królika, który miał zawsze mnóstwo pomysłów. Królik przyniósł linę i kilka desek, ale zbudowanie drabiny zajęło im całe przedpołudnie. Kubuś był niecierpliwy i co chwilę podbiegał do drzewa.

„Musimy poczekać, aż drabina będzie gotowa” – powiedział Królik. „Jeśli zrobimy to byle jak, możemy spaść”. Kubuś usiadł na trawie i westchnął. Prosiaczek usiadł obok i szepnął: „Poczekajmy razem, będzie weselej”.

W tym czasie Sowa przyleciała i opowiedziała historię o tym, jak mrówki czekają całą zimę na wiosnę. „Cierpliwość sprawia, że smak miodu jest jeszcze słodszy” – powiedziała mądrze. Kubuś zaczął rozumieć.

Gdy drabina była gotowa, Królik wdrapał się i nabrał miodu do garnuszka Kubusia. Puchatek dostał swoją porcję, ale nie zapomniał o przyjaciołach. Podzielił się miodem z Prosiaczkiem, Królikiem i Sową.

Siedzieli razem pod drzewem, jedząc słodki miód. „Najlepszy miód to taki, na który się czeka i dzieli z przyjaciółmi” – powiedział Kubuś uśmiechnięty. Słońce chyliło się ku zachodowi, a w lesie zapanowała cisza.

Kubuś położył się na miękkiej trawie, patrząc w gwiazdy. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął. „Dobranoc, Kubusiu” – odpowiedziały cienie wokół. Wkrótce wszystkie zwierzątka zapadły w spokojny sen, a księżyc oświetlił ich uśmiechnięte twarze.