Kubusiowa gwiazda

— Bajka do czytania —

W małej, przytulnej kuchni na parapecie stał sobie mały, biały kubek. Miał uroczy, lekko obtłuczony brzeg i małe, niebieskie kropki. Nazywał się Kubuś i bardzo lubił, gdy nalewano do niego ciepłe kakao. Ale ostatnio Kubuś był smutny – obok niego pojawił się nowy, lśniący kubek ze złotym wzorkiem.

Nowy kubek nazywał się Złociszek i od razu zwrócił na siebie uwagę wszystkich sztućców. „Jaki jesteś piękny!” – szeptała łyżeczka. „Twoje złoto aż błyszczy w słońcu!” – zachwycał się widelec. Kubuś patrzył na swoje obtłuczone ucho i myślał: „Ja jestem tylko starym, zwykłym kubkiem. Nikt nie chce patrzeć na moje kropki.”

Pewnego wieczoru do kuchni wbiegła mała Zosia. Była bardzo zmęczona po całym dniu zabaw. Chciała napić się gorącego mleka z miodem. Sięgnęła po Złociszka, ale ten był tak śliski i gładki, że wyślizgnął jej się z rąk i z brzękiem upadł na podłogę. Na szczęście się nie stłukł, ale Zosia się przestraszyła.

Wtedy Zosia spojrzała na Kubusia. Miał chropowatą powierzchnię, która dobrze leżała w dłoni, a jego obtłuczony brzeg był miękki i bezpieczny. Nalała do niego mleka, a Kubuś poczuł przyjemne ciepło. „Jaki jesteś wygodny” – szepnęła Zosia. „I te twoje kropki są jak małe gwiazdki.”

Kubuś uśmiechnął się w środku. Nagle zrozumiał, że nie musi błyszczeć jak Złociszek, żeby być kochanym. Ważne, że jest bezpieczny, ciepły i że Zosia lubi go trzymać w rękach. A Złociszek stał obok i też się uśmiechał – bo zrozumiał, że każdy ma swoje miejsce.

Od tamtej pory Kubuś i Złociszek zostali przyjaciółmi. Kubuś nauczył się, że prawdziwa wartość nie leży w wyglądzie, ale w tym, jak się czujemy z innymi i co im dajemy. A Zosia każdego wieczoru wybierała Kubusia na swoje kakao, bo był jej ulubieńcem.

Kiedy zapadła noc, a w kuchni zrobiło się cicho, Kubuś stał na parapecie i patrzył przez okno na prawdziwe gwiazdy. Był spokojny i szczęśliwy. Wiedział, że jest dokładnie taki, jaki powinien być – wyjątkowy na swój własny sposób.

Zosia poszła spać, a w jej pokoju zapaliła się mała lampka w kształcie gwiazdki. Kubuś zamknął swoje nieistniejące oczy i pomyślał: „Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, gwiazdy.” I zasnął spokojnie, wiedząc, że jest kochany.