O misiu Tulisiu i błyszczącym kamyku

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkał miś o imieniu Tuliś. Miał miękkie, brązowe futerko i zawsze nosił czerwoną kokardkę. Każdego dnia bawił się ze swoimi przyjaciółmi: zajączkiem Kicusiem i wiewiórką Rudaśką.

Pewnego słonecznego popołudnia Tuliś szedł ścieżką i nagle zobaczył coś błyszczącego. To był mały, okrągły kamyk, który mienił się w słońcu wszystkimi kolorami tęczy. „Jaki piękny!” – szepnął miś i schował go do kieszonki.

Tuliś pobiegł do swoich przyjaciół. Chciał im pokazać skarb, ale pomyślał: „A jeśli ktoś go zabierze?”. Postanowił nikomu nie mówić o kamyku i schował go głęboko w swoim legowisku.

Wieczorem Tuliś usłyszał cichy płacz. To była Rudaśka, wiewiórka. „Zgubiłam mój ulubiony żołądź, który lśnił jak złoto” – powiedziała ze smutkiem. Tuliś poczuł dziwny ucisk w sercu.

Nagle przypomniał sobie o kamyku. „Może on sprawi, że Rudaśka będzie szczęśliwa?” – pomyślał. Wyjął kamyk i podał go wiewiórce. Rudaśka uśmiechnęła się szeroko: „Jaki piękny! Dziękuję, Tulisiu!”

Tuliś poczuł ciepło w brzuszku. Zrozumiał, że dzielenie się jest o wiele przyjemniejsze niż chowanie skarbów. Kicuś i Rudaśka przytulili go, a kamyk teraz lśnił jeszcze jaśniej wśród przyjaciół.

Gdy zapadł zmrok, Tuliś położył się w swoim przytulnym legowisku. Przez okno widział gwiazdy na niebie – każda z nich przypominała mu o uśmiechu przyjaciół. Zamknął oczy i szepnął: „Dobranoc, kamyku. Dobranoc, przyjaciele.” I zasnął spokojnie.