Kubuś i przyjacielski podwieczorek

— Bajka do czytania —

Mały Kubuś miał ulubiony kubeczek w żółte słoneczka. Każdego dnia pił z niego mleko na śniadanie, a po podwieczorku – sok malinowy. Kubeczek był zawsze przy nim: na stole, na dywanie, a czasem nawet w kąpieli. Kubuś bardzo go kochał.

Pewnego dnia do Kubusia przyszła Zosia. „Cześć, Kubusiu!” – powiedziała i pokazała nową piłkę. Kubuś zachwycony pobiegł po swój kubeczek. „Zobacz, mój ulubiony!” – zawołał. Zosia spojrzała na kubek i uśmiechnęła się, ale jej oczy zrobiły się smutne.

„Mój kubek jest cały szary, bez obrazków” – powiedziała Zosia cichutko. Kubuś popatrzył na swój kolorowy kubeczek, a potem na smutną buzię Zosi. W głowie poczuł dziwne ciepło – to serduszko podpowiadało mu coś ważnego.

„Chcesz pomaleńku napić się z mojego?” – zapytał Kubuś. Zosia pokręciła głową, ale Kubuś dodał: „Możemy dzielić kubek po jednym łyczku. Najpierw ty, potem ja”. Dziewczynka uśmiechnęła się i przytaknęła.

Przy herbacie w małych filiżankach usiedli na pufach. Kubuś nalał do swojego kubeczka trochę soku. „Najpierw ty” – powiedział, podając kubek Zosi. Zosia piła małymi łyczkami, a sok był jeszcze słodszy, bo dzielony z przyjacielem.

Kiedy zabrakło soku, Kubuś dokładnie umył kubeczek i tym razem nalał mleka. „Teraz moja kolej” – zaśmiał się i pociągnął łyk. „Mniam, jakie pyszne!” – dodał. Obydwoje poczuli, że dzielenie się sprawia, że wszystko smakuje dwa razy lepiej.

„Jutro też się spotkamy?” – spytała Zosia, tuląc swój szary kubek. „Tak, możesz przynieść swój, a ja swój. Będziemy pić razem, ale każdy z własnego” – zaproponował Kubuś. Zosia z radością przytuliła go na pożegnanie.

Kiedy nastał wieczór, mama Kubusia położyła go do łóżka. „Mamo, dzisiejszy dzień był najpiękniejszy” – szepnął Kubuś. Owinął się kocykiem, a obok postawił swój kubeczek. Zamknął oczy i słyszał tylko cichy szum ciszy. W oknie błysnęła pierwsza gwiazdka. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnął do kubka i zasnął spokojnie.