Księżyc, który chciał być blisko

— Bajka do czytania —

Codziennie wieczorem, gdy na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy, mały Kuba siadał przy oknie i patrzył na księżyc. Lubił jego srebrzystą poświatę i kształty, które zmieniały się z każdą nocą. Ale pewnego wieczoru księżyc wydał mu się inny – jakby smutny i trochę bladszy niż zwykle.

– Dlaczego jesteś taki przygnębiony? – zapytał Kuba cichutko, bo przecież nie każdy rozmawia z księżycem.

Ku jego zdziwieniu księżyc westchnął: – Och, chciałbym zejść na ziemię i pobawić się z tobą. Ale jestem tak wysoko, że nikt nie może mnie dotknąć. Czasem czuję się strasznie samotny.

Kuba zmarszczył czoło. – Ale ja przecież jestem twoim przyjacielem! Może mógłbym ci pomóc? – pomyślał chwilę, a potem pobiegł do ogrodu. Znalazł długą drabinę i postawił ją przy płocie, ale sięgała zaledwie do korony jabłoni. Księżyc był o wiele wyżej.

– Spróbuję inaczej – powiedział Kuba i przyniósł kolorowe baloniki. Wypuścił je w niebo, licząc, że któryś zaczepi się o księżyc i go przyciągnie. Baloniki jednak poleciały w chmury i zniknęły.

Zasmucony Kuba usiadł na trawie i szepnął: – Nie umiem cię sprowadzić. Księżyc uśmiechnął się łagodnie: – Wiesz, może wcale nie muszę być bliżej. Ważne, że na mnie patrzysz, myślisz o mnie i rozmawiasz ze mną. To sprawia, że nie jestem sam.

Kuba zrozumiał nagle coś bardzo ważnego. – To znaczy, że przyjaźń nie polega na byciu obok siebie, ale na tym, że ktoś o tobie pamięta i cię lubi? – zapytał. – Dokładnie – odparł księżyc i rozjaśnił się radośnie.

Tej nocy Kuba wrócił do łóżka, otworzył okno i przez firankę spojrzał w niebo. – Dobranoc, książę nocy – powiedział cicho. – Jesteś moim przyjacielem, nawet jeśli dzielą nas miliony kilometrów. Księżyc mrugnął srebrnym blaskiem, a chłopiec zamknął oczy i zasnął spokojnie, czując, że przyjaźń może ogrzać nawet najdalszą przestrzeń.