Kuba i latający dywan Kuala Lumpur

— Bajka do czytania —

Mały Kuba mieszkał z rodzicami na przedmieściach maleńkiej wioski, gdzie zielone pola sięgały aż po horyzont. Jego oczka błyszczały za każdym razem, gdy tata mówił: „Kuba, pakuj plecak – jedziemy w wielki świat!” Tym razem czekało ich miasto, które wygląda jak z bajki – Kuala Lumpur.

Kiedy tylko wysiedli z pociągu, Kuba aż pisnął z zachwytu. Przed nim stały dwie ogromne wieże, które wyglądały jak bliźniaczki trzymające się za ręce. „To Wieże Petronas” – powiedziała mama. „Są tak wysokie, że chmury muszą je omijać!” Kuba wyobraził sobie, że na szczycie mieszka dobry olbrzym, który macha do wszystkich dzieci.

Spacerując po mieście, Kuba zobaczył kolorowe parasolki nad straganami. Pachniało curry, mango i świeżymi kokosami. Tata kupił mu małego latającego smoka z papieru – takiego, jakie dzieci puszczają na polach. „W Kuala Lumpur wszystko może latać” – zaśmiał się Kuba i pogłaskał smoka po skrzydłach.

Następnego dnia pojechali do Ogrodu Motyli. Setki kolorowych skrzydeł tańczyły wokół głowy Kuby, jakby malowały niebo. Jeden motyl usiadł mu na nosie i zamrugał. „Witaj w moim świecie” – zdawał się mówić. Kuba poczuł, że jest częścią tej wielkiej, radosnej przygody.

Wieczorem mama zaprowadziła Kubę na szczyt wzgórza, gdzie stała stara latarnia. Miasto rozjarzyło się milionem światełek. „Patrz, Kuba – gwiazdy zeszły na ziemię” – szepnęła mama. Kuba patrzył i widział, jak światła w oknach domów migoczą jak iskierki. „To najlepszy dywan na świecie” – pomyślał, wyobrażając sobie, że leci nad dachami.

Nagle Kuba przypomniał sobie o swoim papierowym smoku. Wyjął go z plecaka i uniósł wysoko. Wiatr poderwał smoka i poniósł go w stronę wież. „Leć! Leć do olbrzyma!” – krzyknął Kuba. I choć smok w końcu zniknął za chmurami, Kuba wiedział, że gdzieś tam właśnie spotkał przyjaciela.

Tej nocy Kuba spał w hotelu, a przez okno widać było rozświetlone miasto. Mama otuliła go kocem i powiedziała: „Wszystkie drogi prowadzą do domu, ale czasem warto pojechać daleko, by zrozumieć, że dom jest tam, gdzie jesteśmy razem.” Kuba westchnął cichutko i zamknął oczy. Gwiazdy nad Kuala Lumpur śpiewały mu słodką kołysankę.