Bajka o Dżakarcie

— Bajka do czytania —

W samym sercu Dżakarty, na starym drzewie figowym rosnącym przy parku Merdeka, mieszkał mały ptaszek o imieniu Kiko. Kiko był ciekawski i uwielbiał przyglądać się ludziom, samochodom i kolorowym straganom z daleka, ale czasem gwar miasta stawał się dla niego za duży.

Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło za wieżowcami, Kiko poczuł się zmęczony odgłosami klaksonów i krzyków handlarzy. „Gdzie mogę znaleźć chwilę ciszy?” – zastanawiał się, przysiadając na małym gzymsie przy oknie starego sklepu z batikiem.

Wtedy wiatr przyniósł mu zapach jaśminu. Kiko ruszył za nim i wkrótce trafił do małego ogrodu przy muzeum historii. Rosły tam egzotyczne kwiaty, a w środku stała kamienna fontanna, z której sączyła się woda cichutko jak szept.

Kiko usiadł na brzegu fontanny i zamknął oczy. Słyszał tylko kapanie wody i szelest liści palmy. Z daleka miasto nadal szumiało, ale tutaj dźwięki te były łagodne jak kołysanka. „To jest mój sekretny zakątek” – szepnął.

Nagle obok fontanny pojawiła się stara kobieta w sarongu. Uśmiechnęła się do Kiko i powiedziała: „Widzę, że znalazłeś spokój, mały ptaszku. W Dżakarcie zawsze jest taki zakątek, trzeba tylko chcieć go odnaleźć.” Położyła na brzegu fontanny mały kawałek mango i odeszła.

Kiko zjadł mango, a potem spojrzał w górę. Nad miastem rozświetliły się pierwsze gwiazdy. Były delikatne i migotały jak oczy księżyca. „Może spokój nie ucieka” – pomyślał – „tylko czeka, aż go znajdę.”

Ptaszek poczuł, że jest już bardzo senny. Ostatnim razem, gdy zamknął oczy, woda w fontannie nuciła mu melodię. „Już wiem, że Dżakarta ma także cichą twarz” – zamruczał Kiko, przytulając się do swojego skrzydła.

Kiedy wrócił na swoje drzewo figowe, całe miasto okryła aksamitna noc. Kiko ułożył się w gniazdku, a w oddali słychać było tylko delikatne brzmienie azan z pobliskiego meczetu. „Dobranoc, Dżakarto” – szepnął i zamknął oczka. Gwiazdy świeciły nad nim jak małe latarnie, strzegąc jego snu.