Księżyc i mały zajączek Tuwinek

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Tuwinek mieszkał w lesie pełnym sosen i mchu. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Tuwinek wyglądał przez okno i podziwiał księżyc. Ale tej nocy coś było inaczej – zajączek nie mógł zasnąć. Przewracał się z boku na bok, a jego uszy stawały dęba z niepokoju.

Wtedy księżyc, który zawsze patrzył na las, uśmiechnął się ciepło. Zauważył niespokojnego zajączka i postanowił zejść niżej, tuż nad czubki drzew. Jego srebrne światło otuliło domek Tuwinka, a wokół zrobiło się cicho i łagodnie.

– Chodź, mały przyjacielu – szepnął księżyc. – Pokażę ci coś pięknego. Tuwinek usiadł na parapecie, a księżyc delikatnie uniósł go w górę, jakby niósł go w miękkiej, świetlistej kołysce. Razem popłynęli nad las, w stronę migoczących gwiazd.

Na niebie wszystko było spokojne. Gwiazdy tańczyły powoli, a księżyc opowiadał Tuwinkowi o swoich podróżach. – Widzisz te małe światełka? To gwiazdy, które czuwają nad każdym, kto nie może zasnąć. One śpiewają ciche piosenki tylko dla ciebie.

Zajączek słuchał i czuł, jak z każdą chwilą robi mu się cieplej i przyjemniej. Jego uszy opadły, a serduszko biło równo. Nie myślał już o tym, co go martwiło – liczył tylko migotanie gwiazd i słuchał szeptu księżyca.

Po chwili księżyc powiedział: – Teraz czas wracać. Ale pamiętaj, gdy tylko spojrzysz w górę, będę przy tobie. Zaniósł Tuwinka z powrotem do łóżeczka, przykrył go promieniem światła i zaczął kołysać maleńki domek.

Tuwinek zamknął oczy, a księżyc cicho zaświecił nad lasem. Wszystko było ciche i dobre. – Dobranoc, Tuwinku – szepnął księżyc. – Dobranoc – odpowiedział zajączek już prawie we śnie. A gwiazdy nuciły mu najpiękniejszą kołysankę.