Kupka Frania i jej wielka przygoda

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, tuż obok starego dębu, mieszkała kupka o imieniu Frania. Była mała, brązowa i pachniała… no, cóż, po prostu swoim zapachem. Frania codziennie patrzyła, jak inne rzeczy w lesie są podziwiane – motyle za kolorowe skrzydła, grzyby za kapelusze, a nawet kamienie za to, że są twarde i okrągłe. A ona? Nikt nie zwracał na nią uwagi. "Jestem tylko kupką", myślała smutno.

Pewnego ranka Frania postanowiła, że już dłużej nie chce być kupką. "Pójdę w świat i zostanę czymś pięknym!" – powiedziała sobie. Wytoczyła się spod dębu i poturlowała w głąb lasu. Najpierw spotkała wiewiórkę, która zbierała orzechy. "Wiewiórko, czy mogłabym zostać orzechem?" – zapytała Frania. Wiewiórka popatrzyła na nią i zaśmiała się wesoło: "Ależ z ciebie mała, brązowa kupka! Orzechy są twarde w środku i pyszne, a ty… no cóż, jesteś miękka i nie pachniesz orzechami."

Frania poturlowała się dalej. Zobaczyła pięknego motyla o tęczowych skrzydłach. "Motylku, mogłabym być twoim skrzydłem?" – zapytała. Motyl zatrzepotał i odpowiedział: "Skrzydła są lekkie i kolorowe, a ty jesteś ciężka i brązowa. Nie nadajesz się. Ale nie martw się, każdy ma swoje miejsce."

Frania prawie się rozpłakała, ale postanowiła spróbować jeszcze raz. Tym razem zobaczyła grzyba w czerwonym kapeluszu w białe kropki. "Grzybku, czy mogłabym stać się twoim kapeluszem?" – zapytała. Grzyb zakołysał się: "Kapelusze grzybów są gładkie i rosną w nocy, a ty jesteś… no wiesz, kupką. Lepiej idź dalej."

Frania była już bardzo smutna. Usiadła na mchu i westchnęła. Wtedy nadleciała mądra sówka Zosia. "Dlaczego płaczesz, mała kupko?" – zapytała łagodnie. Frania opowiedziała jej wszystko. Sówka uśmiechnęła się i powiedziała: "Każdy ma swoją rolę. Ty jesteś bardzo ważna! Kiedy zwierzęta robią kupkę, ziemia dostaje jedzenie. Twoje siostry i bracia nawożą las, dzięki czemu rosną drzewa, kwiaty i trawa. Bez was las byłby słaby i blady."

Frania spojrzała na ziemię wokół siebie. Rzeczywiście, w miejscu, gdzie leżała, trawa była zielona i bujna. Obok niej wyrastał mały fiołek. "Dziękuję, Franiu" – szepnął fiołek. "Dzięki tobie mam siłę, by rosnąć." Kupka poczuła się dumna. Nie musiała być motylem ani orzechem – była po prostu sobą i to było cudowne.

Nadszedł wieczór. Frania wróciła pod stary dąb. Sówka Zosia usiadła na gałęzi i zaśpiewała kołysankę. Frania zamknęła oczy i pomyślała: "Jestem kupką i to wspaniale. Każdego dnia robię coś ważnego." Gwiazdy na niebie mrugały do niej przyjaźnie, a las otulił ją ciszą. Dobranoc, Franiu. Dobranoc, mały czytelniku.