Księżniczka i Żaba ze Złotym Okiem

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w królestwie pełnym kolorowych łąk i kryształowych strumieni, mieszkała księżniczka Milenka. Miała długie, złote włosy i oczy niebieskie jak letnie niebo, ale najbardziej lubiła biegać boso po trawie i zbierać kamyki. Pewnego dnia, gdy szukała najpiękniejszego kamyka nad stawem, usłyszała ciche kumkanie.

Kumkanie dobiegało spod wielkiego liścia grzybienia. Milenka uchyliła go i zobaczyła maleńką żabkę o oczach jak iskierki – jedno było zielone, a drugie złote. – Witaj, księżniczko – powiedziała żabka. – Mam na imię Błyskotek. Nie chcę, żebyś mnie całowała, bo wcale nie jestem zaklętym królewiczem. Jestem po prostu żabą, która lubi opowiadać historie.

Księżniczka z początku była zdziwiona. Wszystkie bajki mówiły, że żabę trzeba pocałować, żeby zdjąć czar. Ale Błyskotek wyglądał na szczęśliwego taki, jaki był. – Może opowiesz mi jakąś historię? – zapytała Milenka. I w ten sposób każdego popołudnia spotykali się nad stawem.

Błyskotek opowiadał o podwodnych miasteczkach z mchu i korali, o kryształowych grotach, gdzie mieszkają lśniące ryby, i o zaczarowanym źródle, które spełnia jedno życzenie dziennie. Milenka słuchała z zachwytem i zapomniała o całowaniu. Zamiast tego przynosiła żabie słodkie jagody i uczyła ją tańczyć na liściach grzybienia.

Pewnego wieczoru Błyskotek powiedział: – Twoje życzenie ze źródła mogłoby zamienić mnie w człowieka. Chcesz spróbować? Milenka pokręciła głową. – Nie, bo wtedy nie będziesz już umiał skakać po liściach ani nucić swoich żabich piosenek. Lepiej bądź sobą. Żabka uśmiechnęła się złotym okiem – właśnie tego chciała się upewnić.

Razem odkryły coś jeszcze: w stawie leżał zgubiony pierścionek babci Milenki, który wpadł do wody rok temu. Błyskotek pomógł go znaleźć, fresh nurkując głęboko. Księżniczka była taka wdzięczna! – Od dziś jesteś moim najmądrzejszym przyjacielem – powiedziała, tuląc żabkę do policzka.

I chociaż nigdy nie zamieniła się w księcia, żaba Błyskotek został najwierniejszym doradcą na dworze. Razem spacerowali po zamkowych ogrodach, a Milenka nauczyła wszystkich, że nie trzeba całować żab, by odkryć ich prawdziwe skarby – wystarczy słuchać. Kiedy zapadał zmrok, żaba wskakiwała na parapet i kumkała kołysankę.

Tej nocy księżniczka położyła się do łóżka, a przez otwarte okno wpadało srebrne światło księżyca. Słyszała ciche kumkanie Błyskotka, które układało się w znajomą melodię. Zamknęła oczy i uśmiechnęła się, czując, że przyjaźń jest jak gwiazdy – mała, ciepła i zawsze świeci w ciemności. Dobranoc, Milenko – szepnął wiatr. I zasnęła spokojnie.