Księżniczka i Żaba, która chciała tańczyć

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej zielonych łąk i błękitnych jezior, mieszkała mała księżniczka o imieniu Zosia. Miała złote loki i sukienkę w kolorze nieba, a jej ulubionym zajęciem było skakać po kamieniach w ogrodzie. Pewnego dnia, gdy bawiła się nad stawem, usłyszała cichutkie: „Kum, kum!”.

Zza liścia lilii wodnej wyjrzała mała, zielona żabka. Miała wielkie, błyszczące oczy i uśmiechała się od ucha do ucha. „Nazywam się Skoczek”, powiedziała żabka. „A ty?”. „Jestem Zosia”, odpowiedziała księżniczka, kucając nad wodą. „Dlaczego tak na mnie patrzysz?”.

„Bo chciałbym tańczyć jak ty”, westchnął Skoczek. „Ale mam tylko cztery łapki i cały dzień skaczę. Nie umiem wirować ani robić dygów”. Zosia spojrzała na żabkę ze współczuciem. „A może pokażesz mi, jak ty skaczesz? To też jest taniec!”.

Skoczek z radością podskoczył wysoko w górę, a potem zrobił trzy koziołki w powietrzu. Zosia klasnęła w dłonie. „Ale ty jesteś zwinny! Naucz mnie skakać jak ty!”. I tak zaczęli się razem bawić. Zosia próbowała skakać, a Skoczek uczył ją, jak odpychać się nogami.

Po chwili do stawu przyszła mama Zosi, królowa. Zobaczyła córkę rozmawiającą z żabą i uśmiechnęła się. „Czy to twój nowy przyjaciel?” – zapytała. „Tak, mamo! Skoczek jest najlepszym tancerzem w całym stawie!” – zawołała Zosia. Królowa pogłaskała Zosię po głowie i powiedziała: „Każdy ma w sobie coś wyjątkowego, nawet mała żabka”.

Od tego dnia Zosia i Skoczek spotykali się codziennie. Razem skakali, tańczyli i śpiewali piosenki o kroplach rosy. Zosia nauczyła się, że nie trzeba być księżniczką, żeby być wspaniałym przyjacielem. A Skoczek zrozumiał, że jego skoki są jak magia.

Kiedy słońce chowało się za wzgórzami, Zosia kładła się do łóżka, a Skoczek wskakiwał na parapet jej okna. „Dobranoc, Skoczku” – szeptała księżniczka. „Dobranoc, Zosiu” – odpowiadała żabka, a potem cichutko kumkała, aż gwiazdy zaczynały migotać na niebie.

I tak każdej nocy, gdy księżniczka zamykała oczy, słyszała znajome „kum, kum” i wiedziała, że przyjaźń jest najpiękniejszym tańcem na świecie. A potem zapadała w spokojny sen, otulona ciepłem gwiazd i ciszą nocy.