Księżniczka Malwinka i Smok Pompon

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w zaczarowanym królestwie na skraju Błękitnego Lasu, mieszkała księżniczka Malwinka. Miała złote loki, piegi na nosie i największą na świecie ochotę na przygody. Każdego dnia wyglądała przez okno swojej wieży i marzyła, by wydarzyło się coś niezwykłego.

Pewnego słonecznego poranka, gdy ptaki śpiewały najweselej, a wiatr muskał liście drzew, na niebie pojawił się dziwny cień. Był zielony, okrągły i puszysty jak chmura. Cień zbliżał się do zamku, a z każdą sekundą rósł i rósł. Okazało się, że to mały, zielony smok! Miał ogromne, błyszczące oczy i ogon zakończony frędzelkiem.

Smok wylądował na dziedzińcu, zawadiacko trzepocząc skrzydłami. Strażnicy zamku natychmiast pochowali się za murami, a kucharka uciekła z garnkiem w ręku. Ale księżniczka Malwinka nie bała się ani trochę. Podeszła do smoka i zapytała: „Kim jesteś i czego szukasz?” Smok westchnął i odpowiedział cichutkim głosikiem: „Jestem Pompon. Przyleciałem, bo strasznie mi smutno. Wszyscy się mnie boją, a ja nikogo nie chcę straszyć. Chciałbym tylko znaleźć kogoś do zabawy.”

Malwinka uśmiechnęła się szeroko. „Ja też bardzo chcę się bawić! Może zagramy w chowanego?” Smokowi aż zaświeciły się oczy. I tak zaczęła się najwspanialsza zabawa w całym królestwie. Malwinka chowała się za wielkimi workami z mąką, a Pompon szukał ją, puszczając kółka z dymu. Potem to Malwinka szukała smoka, który ukrył się w fontannie, tak że widać było tylko jego frędzelkowaty ogon. Śmiechu było co niemiara!

Po godzinie zabawy księżniczka zaprosiła Pompona do zamkowej kuchni na podwieczorek. Kucharka, widząc, że smok jest zupełnie łagodny, upiekła dla niego całą blachę ciasteczek z dżemem poziomkowym. Smok jadł tak łapczywie, że aż mu się uszy trzęsły. Potem pokazał Malwince, jak latać, biorąc ją na swój grzbiet. Szybowały nad dachami domów, a wiatr rozwiewał złote włosy księżniczki.

Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Pompon musiał wracać do swojego gniazda w Błękitnym Lesie. Malwinka przytuliła go mocno i powiedziała: „Pamiętaj, zawsze możesz do mnie przylecieć. Nie ważne, że jesteś smokiem – jesteś moim najlepszym przyjacielem.” Smok pomachał ogonem i odleciał, zostawiając za sobą iskierki brokatu na wieczornym niebie.

Tej nocy księżniczka Malwinka zasnęła z uśmiechem na twarzy. Jej pokój wypełniły srebrzyste cienie, a przez okno wpadało światło księżyca. Marzyła o zielonym smoku, puszystym jak obłok, i o tym, że każdy, nawet najmniejszy smok, może być przyjacielem. Wokół zamku zapanowała taka cisza, że słychać było tylko bicie serc śpiących mieszkańców.