Księżniczka Lila i Smok o Złotym Sercu

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w krainie pełnej tęczowych łąk i szemrzących strumyków, mieszkała mała księżniczka Lila. Miała złote loki i uśmiech, który rozświetlał cały zamek. Lila uwielbiała zwiedzać okolicę, ale najbardziej bała się smoka, który – jak mówiono – mieszkał w jaskini na Wzgórzu Śpiewających Kamieni.

Pewnego dnia, gdy Lila zbierała poziomki na skraju lasu, usłyszała ciche, smutne westchnienie. Zza krzaka wyjrzała wielka, zielona łuskowata głowa. To był smok! Lila chciała uciekać, ale smok miał w oczach coś dziwnego – nie groźbę, a wielkie, błyszczące łzy.

„Nie bój się, mała księżniczko” – wyszeptał smok, a z jego nozdrzy wydobył się zapach cynamonu i wanilii. „Ja nie zieję ogniem. Ja piekę ciasteczka. Ale nikt nie chce ich spróbować, bo wszyscy się mnie boją.” Lila podeszła bliżej i zobaczyła, że smok trzyma w łapie blachę z rumianymi piernikami.

Odważnie ugryzła kawałek. Był pyszny! Lila uśmiechnęła się i powiedziała: „Masz złote serce, smoku. Chcesz zostać moim przyjacielem?” Smok z radości zatańczył, aż ziemia zadrżała, a z jego pyska posypały się kolorowe iskierki – nie ogniste, tylko ze słodkiego lukru.

Od tamtej pory księżniczka i smok spędzali każdy dzień razem. Razem piekli ciasteczka, malowali obrazy na chmurach i tańczyli w deszczu. Lila nauczyła smoka, że nie trzeba być groźnym, by być ważnym, a smok nauczył ją, że nie warto oceniać kogoś po wyglądzie.

Pewnego wieczoru, gdy słońce chowało się za górami, smok upiekł specjalne ciasteczka z miodem i gwiazdkami. Lila usiadła na jego ciepłym ogonie, a on otulił ją skrzydłem. „Czas na sen, mała przyjaciółko” – zaszumiał miękko. Lila zamknęła oczy, a wokół nich tańczyły sny pachnące cynamonem.

Nawet strażnicy w zamku przyzwyczaili się do widoku śpiącej księżniczki u boku wielkiego smoka. I choć smok nigdy nie zionął ogniem, jego serce było cieplejsze niż tysiąc pochodni. Od tej pory w krainie nie było już strachu – tylko przyjaźń i słodkie ciasteczka.

A gdy księżniczka Lila zasypiała, smok nucił jej kołysankę o złotych gwiazdach i o tym, że każdy – nawet smok – może być czyimś najlepszym przyjacielem. Cisza otuliła wzgórza, a księżyc uśmiechnął się do nich obojga.