Księżniczka Zosia i smok, który bał się latać

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w krainie za siedmioma wzgórzami, mieszkała księżniczka Zosia. Nie była zwyczajną księżniczką – zamiast nosić tiary i suknie balowe, wolała biegać po łąkach i rozmawiać ze zwierzętami. Pewnego dnia, podczas spaceru po lesie, usłyszała ciche szlochy. Ktoś płakał za starym dębem.

Zosia ostrożnie podeszła bliżej i ujrzała ogromnego, zielonego smoka. Miał łuski błyszczące jak szmaragdy, ale jego wielkie oczy były pełne smutku. – Dlaczego płaczesz? – zapytała łagodnie Zosia. – Nazywam się Gromek – wyznał smok – i jestem najgorszym smokiem na świecie. Każdy smok potrafi latać, a ja boję się wzbić w powietrze. Zosia usiadła obok niego na mchu i pomyślała chwilę.

– Wcale nie musisz być najgorszy – powiedziała. – Każdy ma jakieś słabości. Może ja mogę ci pomóc? – Gromek spojrzał na nią z nadzieją. – Naprawdę? Nawet rycerze się mnie bali i uciekali na widok mojego ogona. – Rycerze szukają walki, a ja szukam przyjaciół – odrzekła Zosia i uśmiechnęła się.

Postanowili razem poszukać sposobu na latanie. Najpierw Zosia przyniosła ogromne liście paproci i przymocowała je do łap Gromka. Smok zamachał nimi, ale tylko podniósł kurz. Potem spróbowali baloników z dmuchawców – Gromek nabrał ich w pysk i wypuścił, ale frunęły tylko wokół jego głowy. Śmiali się z tych nieudanych prób, a Zosia nie traciła nadziei.

– Może wcale nie potrzebujesz wielkich skrzydeł – powiedziała w końcu. – Może wystarczy odrobina wiary w siebie. Gromek zamknął oczy i wyobraził sobie, że unosi się na wietrze jak liść. I nagle poczuł, że jego łapy lekko oderwały się od ziemi! Otworzył oczy i zobaczył, że unosi się kilka centymetrów nad trawą. – Udało się! – krzyknął.

Zosia klasnęła w dłonie. Gromek stopniowo wzbijał się coraz wyżej, aż okrążył dąb i wylądował tuż obok księżniczki. – Dziękuję – powiedział cicho. – Nauczyłaś mnie, że czasem strach znika, gdy mamy kogoś, kto w nas wierzy. Od tej pory Gromek i Zosia zostali najlepszymi przyjaciółmi. A gdy zapadał zmrok, siadali razem na wzgórzu i patrzyli, jak gwiazdy rozświetlają niebo.

Tego wieczoru, po powrocie do zamku, Zosia położyła się do łóżka. Przez okno widziała sylwetkę Gromka, który leniwie krążył nad dębem. Przeciągnęła się, ziewnęła i szepnęła: – Jutro znów się spotkamy. I zamknęła oczy, czując, jak spokojny sen otula ją niczym ciepły kocyk. Dobranoc, mała księżniczko. Dobranoc, smoku.